Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Ενύπνιο του φθινοπώρου

Ήταν στο όνειρο, όταν σε βράχο βρέθηκα μπροστά και στη σχισμή του, εικόνα της Παναγίας μέσα του χωμένη. Σκύβω, την προσκυνώ, μικρή εικόνα και μες στο βράχο δεν ξεχώριζε. Σκύβω ξανά,  μα τότε η μορφή της άλλαξε και ήταν το πρόσωπο ενός άντρα, σαν άγιος, σαν κάτι άλλο, το είχα δει το πρόσωπο, το είχα αναγνωρίσει, και έπειτα πάλι η Παναγιά και ασπαζόμουν την εικόνα, μια ο άγιος, μια εκείνη, την τρίτη φορά η εικόνα άρχισε να φλέγεται, μα δεν καιγόταν, ούτε κι εγώ καιγόμουν που τη φίλαγα  και τότε ξύπνησα κι ήταν φθινόπωρο του έτους 2010. Την επομένη, κατέβασα από το ράφι το σημειωματάριο που έφερα από το ταξίδι στο Κόσοβο. Εξώφυλλο χοντρό και στο καπάκι ένας άντρας, άγιος ή αυτοκράτωρ. Με είχε θέλξει η μορφή του και το πήρα. Δεν αναζήτησα ποιος ήταν τότε. Δεν τον ήξερα. Κατεβάζω το επόμενο βιβλίο, ψάχνω μες στις σελίδες να τον βρω. Ο Μέγας Βασιλέας Στέφανος ο Ούρος ο Ά μού λέει, κτίτορας της Μονής της Δέτσανης, σέρβος βασιλεύς και μεγαλομάρτυρας που εορτάζει στις 24 Νοεμβρίου, γιος του Αγίου Βασιλέα Μιλούτιν και πατέρας του αυτοκράτορα Ντούσαν. Σε ηλικία 10 ετών δόθηκε όμηρος στον Τάταρο χαν Νόγκαϊ. Τον κατηγόρησαν ότι ήθελε να αρπάξει το θρόνο του πατέρα του, τον τύφλωσαν και τον έστειλαν σε αιχμαλωσία στο μοναστήρι του Χριστού Παντοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν εύσπλαχνος και πάντα προσευχόμενος και αγαπήθηκε πολύ, όχι μόνο από τους μοναχούς, αλλά και τους ευγενείς και τον ίδιο τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β᾿.  Μετά από έτη επτά ολόκληρα και με παρέμβαση Σέρβων και Ελλήνων επισκόπων, συγχωρέθηκε από τον πατέρα του και το 1332, όταν εκείνος πέθανε,  στέφθηκε ως Ούρος ο Γ᾿.  Πριν από τη στέψη, έβγαλε τον επίδεσμο που είχε στα μάτια του και ανήγγειλε ότι θεραπεύτηκε κατά θαυματουργικό τρόπο από τον Άγιο Νικόλαο. Η κοίμησή του ήρθε αιφνίδια και μαρτυρικά. Δολοφονήθηκε από ανθρώπους του Ντούσαν. Σε όραμα εμφανίστηκε και μίλησε για την εκταφή του. Ο τάφος του ανοίχτηκε ευλαβικά και βρέθηκε το σκήνωμά του  ευωδιάζον και άφθορο. Πολλοί απελπισμένοι προσέρχονται σε αυτόν, ενώπιον του τέμπλου του ναού στη Δέτσανη. Έβαλα το σημειωματάριο στη θέση του. Έβαλα και τον ταξιδιωτικό οδηγό του μοναστηριού που με φιλοξένησε. Θυμάμαι όλους μας να ανεβαίνουμε το μικρό σκαλοπατάκι να τον προσκυνήσουμε στο χέρι, όπου μας υποδεικνύουν. Θυμάμαι τη μικρή μου κόρη να στρέφεται προς το σκεπασμένο του πρόσωπο. Τον εορτάζω στο εξής τη μέρα του.

1 σχόλιο: