Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Άνεμος μπεχλιβάνης




Τ’ απομεσήμερο της παραμονής του Αγίου Μηνά από τα δέντρα απέναντι, φύλλα σηκώθηκαν ανάστατα, φύλλα του φθινοπώρου, και ξεπιαστήκαν από τα κλαδιά, αγέρας τα πήρε εν μέσω βοής, δίχως χορδαίς και όργανα, δίχως έλεος, και τα στροβίλισε γερά σε χορό κύκλιο, τρελό χορό, λίγο πριν τα σωριάσει ξέπνοα και αίφνης στη μουλιασμένη γη.

Έτσι κι εμείς σαν τα φύλλα των δέντρων απέναντι, το εσπέρας μιας εορτής ανάστατοι θα σηκωθούμε, άνεμος θα’ ρθει ισχυρός, άνεμος πεχλιβάνης, από τα κλαδιά θα μας ξεπιάσει και έπειτα σβούρα θα μας φέρει και σε κύκνειο χορό θα μας σύρει, ώσπου να μας αφήσει ξέπνοους και άπνοες στη μουλιασμένη γη.

Μα ως τότε,
όσο ζήσουμε μες στην ομορφιά των ρόδινων νεφελωμάτων,
του αγέρα του πρωιού,
του αγέρα εαρινών συμφωνιών,
της θλίψης των βουνών όταν το φως τους λιγοστεύει,
των ήχων της σιωπής όταν η νύχτα αγγίζει τις μορφές μας.

Όσο ζήσουμε μες στην ομορφιά
Καλά.
Καλά κι ευλογημένα.

Καλά και ευλογημένα λέει η μάνα μου


[Ντέλλα Ολγα, "Περι την δύσιν του ηλίου" στις Αθιβολές, Το Ροδακιό]

1 σχόλιο: