Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Στην πατρίδα των ουρανών


ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΟΡΟΦΟΥ

Τον βλέπεις στο μπαλκόνι ξανά και ξανά
σε βλέπει κι αυτός
μέρα τη μέρα με το βλέμμα αναγνωριζόσαστε
πριν δυο ή τρία χρόνια η θέση που τον έβλεπες δεν ήτανε αυτή
παρά στον ακάλυπτο
ρούχα να απλώνει ρούχα να μαζεύει
τα στρώματα να αερίζει
με τη μπουγάδα να παλεύει
τα σύρματα και τα μανταλάκια
στον ακάλυπτο
στο μικρό το μπαλκονάκι
τον έβλεπες πρωί και κάθε μεσημέρι
κάποτε και το απόγευμα
όταν κι εσύ με σκούπα μανταλάκια και σεντόνια
πάλευες με τη σειρά σου
και απορούσες
και του έπλασες μια ωραία ιστορία
και προπαντός λυπητερή
καθώς οι ωραίες ιστορίες μόνο με τους πόνους πλάθονται
ζούσε λέει μόνος
και την είχε επιλέξει τη μοναξιά
κι άνθρωπος στο σπίτι κανείς
τον συμπαθούσες
με τα ρούχα με τις κάλτσες
τα βρεγμένα τα πουκάμισα
διακριτικά συνέχισες και τον κοιτούσες
και πάντοτε με συγκατάβαση
μετά από καιρό
έφτασε στ’ αυτιά σου κι η αλήθεια
ίσως και πιο λυπητερή από τη μοναξιά του
και σίγουρα λιγότερο ωραία
το διάστημα που τον κοιτούσες με τόση συγκατάβαση
τότε που του έπλασες εκείνη την ωραία ιστορία
τότε και κείνος έχανε το ταίρι του
μέρα τη μέρα και ώρα την ώρα
το αγαπημένο της ζωής του πρόσωπο χανόταν
μια άνοιξη απόγευμα
η γυναίκα του πρώτου
άφησε τον όροφο
στο μοναχικό ενοικιαστή
που είχε ήδη μάθει να τα καταφέρνει και χωρίς αυτή
τώρα είχε πράγματι απομείνει μόνος
και δεν το είχε βέβαια από μόνος του επιλέξει
συνεχίζεις να τον βλέπεις
αν και έχεις αλλάξει σπίτι και γειτονιά
όποτε όμως περνάς από τον πεζόδρομο του παλιού σπιτιού σου
τον αντικρίζεις
κατά τρόπο περίεργο
σχεδόν πάντα
ακόμα κι όταν χιονίζει
λες και σε περιμένει
στη μπροστινή βεράντα μπροστά να σκύβει και να καπνίζει
ποτέ δεν τον έχεις πετύχει στους δρόμους της πόλης ή στο παλιό το πάρκο
μα σκέφτεσαι πως
κι αν τον πετύχαινες
ζήτημα είναι αν θα τον αναγνώριζες
καθώς η θέση του είναι πάντα εκεί
στον πρώτο της Αγίας Τριάδας
και όποτε περνάς
κοιτάς ασυναίσθητα προς τα εκεί
και περιμένεις να τον δεις στην ίδια θέση
άλλοτε τους περαστικούς να κοιτά
και άλλοτε κατάματα εσένα
σα να σε αναγνωρίζει από παλιά
κι εσύ εξακολουθείς να σηκώνεις το βλέμμα
έτσι σα συνήθεια
ή σαν την ανάγκη
μέχρι να ακυρωθεί η συνάντηση
από την απώλεια του ενός από τους δύο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου