Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Το μουσείο της αθωότητας

Κάτω από το Μπέλες. Σ.Σ.Μουριών

ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Το παιδικό ποδήλατό μου, ο άλλοτε απαστράπτων Πήγασος που απογειωνόταν μόλις τον καβάλαγα, έχει για πάντα τώρα υπογειωθεί. Κι ας λέω ψέματα, αδιάκοπα, στον εαυτό μου και σ' εκείνο, πως, κάποια μέρα, θα του αλλάξω λάστιχα, απ' τη σκουριά του θα το γδύσω, θα το λαδώσω και θα το γυαλίσω κι όλο τον κόσμο μαζί του θα γυρίσω. το παιδικό ποδήλατό μου έχει για πάντα υπογειωθεί. το ξέρω και το ξέρει.

ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Μες στο υπόγειο, βρίσκουν καταφυγή ακόμη και φαντάσματα, ψυχές βασανισμένες εννοώ, που προτιμούν να βρίσκονται στο σκότος, ψυχές που τις αδίκησε το φως. Κουρνιάζουν εκεί μέσα κι ωριμάζουν σαν το κρασί, σιγά σιγά κι υπομονετικά, μέχρι να αποκτήσουν σώμα και άρωμα, όπως το παλιό, καλό κρασί, και να περάσουν, σαν αυτό, στις φλέβες μας.

ΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ

Δεν υπάρχει υπόγειο χωρίς σεντούκι και σεντούκι χωρίς γράμματα, χωρίς φωτογραφίες κι άλλα μικροπράγματα που έπιαναν τάχα πολύ χώρο μες στο σπίτι και αποθηκεύτηκαν εκεί. Αυτό δεν είν' αλήθεια. η αλήθεια είναι πως στην ψυχή μας έπιαναν χώρο πολύ και η ψυχή μας δεν το άντεχε. Όσο περνά, ωστόσο, ο καιρός κι αδυνατίζει η μνήμη, κι η λησμονιά σαν λάδι απλώνεται και μαλακώνει τις πληγές του παρελθόντος, τόσο πιο συχνά η νοσταλγία με ωθεί ν'  ανοίγω το σεντούκι και ν'  ανασύρω από κει κάποια απ'  αυτά τα λείψανα που, όμως, δεν είναι λείψανα ακριβώς, γιατί, μόλις βρεθούν στο φως, σαν ν'  ανασαίνουν πάλι, σαν να ζωντανεύουν, σαν ν'  ανοίγουνε παλιές πληγές, και πανικόβλητος τα ξανακλείνω στο σεντούκι. Αυτό, ωστόσο, το παιχνίδι, παιχνίδι ηδονής και οδύνης, ποτέ δεν σταματά, κι αδιάκοπα ανοιγοκλείνω το σεντούκι, αδιάκοπα ανοιγοκλείνω τις πληγές μου.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ, Στο υπόγειο, 2004


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου