Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Ελευθερία ή http://stavrodromi.wordpress.com/


Η περιπέτεια της ελευθερίας

Είμαι ένα πουλί πάνω από γκρεμούς και ακροβατώ ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία του Θεού.

Αναζητώ την ελευθερία και τη γνωρίζω μέσα στην καρδιά μου μόνο με τη χάρη  Του.

Γύρω μου απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει και όλα τα  κάνω μια μικρή φυλακή.

Φυτεύω λουλούδια που γίνονται η φυλακή μου, τα κόβω για να ελευθερωθώ, αλλά έτσι τα καταστρέφω.

Κι έτσι βρίσκομαι διαρκώς σε σταυροδρόμια με παράδρομους και μονόδρομους που χωρούν έναν ή δύο μαζί.

Γιατί η ελευθερία μου χρειάζεται τη σχέση με τον Άλλο για να μπορώ να σχετιστώ με το Θεό.

Αυτή η πορεία έχει κόπο και πόνο όπως όταν βγαίνει μέσα από την τριβή το λάδι στο ελαιοτριβείο.

Τότε μόνον η ελευθερία γίνεται πέταγμα γλάρου ή λουλούδι που ξεκινά από μικρό μπουμπούκι κι ανθίζει.

Τότε γίνεται ταξίδι, αναζήτηση, άνοιγμα στην πλατιά θάλασσα της αιωνιότητας.

 Τότε μοιάζει με το δυνατό πέταγμα του αετού.

Μ’ άλλα λόγια η ελευθερία είναι ένας σταυρός που σηματοδοτεί τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στη σύγκρουση με ρήξη ή στο διάλογο με τον Άλλο για την επίτευξη κοινωνίας"


“…Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ πιο βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε να ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται. Η ατελεύτητη φορά προς το φως το φυσικό που είναι ο Λόγος, με το φως το Άκτιστον που είναι ο Θεός.
Γι’ αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σ΄αυτόν που δεν γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός που ανεβοκατεβαίνει στους δρόμους και “φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου”. Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει -να γιατί πρέπει να γράφουμε.

Γιατί η Ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε -τον κόσμο της φθοράς που έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο θάνατος είναι η μόνη οδός για την ανάσταση. Μιλώ, το καταλαβαίνω, σα να μην έχω το δικαίωμα, σα να ντρέπομαι σχεδόν που αγαπώ τη ζωή. Κάποτε, είναι αλήθεια, μ’ εξαναγκάσανε και σ΄αυτό. Κανείς δεν ξέρει, δεν ανακάλυψε ποτέ από που κρατάει το πάθος του ανθρώπου να μισεί τη δυνατότητα της ίδιας του της σωτηρίας. Είναι που ίσως θα ήθελε να μην το ξέρει -αλλά παρ’ όλ’ αυτά το ξέρει- πως υπάρχει -και πως είναι αυτός η αιτία που δεν μπορεί μήτε να την πλησιάσει, μήτε να την υπερβεί. Θέλουμε δεν θέλουμε είμαστε όλοι μας δέσμιοι μιας ευτυχίας που από δικό μας λάθος αποστερούμαστε. Να από πού ξεπηδά η προαιώνια λύπη της αγάπης”

Οδυσσέας Ελύτης, “Ανοιχτά Χαρτιά”, Ικαρος, 42-43

Την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010,
η παρέα των νέων του ναού του αγίου Φιλίππου δούλεψε σε ομάδες
το θέμα της ελευθερίας του ανθρώπου
μέσα από ένα βιωματικό εργαστήρι
που είχε ως βάση την παραβολή του ασώτου υιού.
Όλα τα σχέδια έγιναν κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου αυτού.
Το εργαστήρι συντόνισαν οι:
Απόστολος Μπάρλος
(θεολόγος, διευθυντής ΣΔΕ Λάρισας, μέλος του Πανελληνίου Δικτύου για το θέατρο στην εκπαίδευση)
Βάσω Γώγου
(θεολόγος, φιλόλογος, ζωγράφος)

 http://stavrodromi.wordpress.com/ 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου