Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Χωματόδρομος η ζωή, μα και η ποίηση, χωματόδρομος κι αυτή


ΧΩΜΑΤΟΔΡΟΜΟΣ

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ, Δεκέμβρης 1952-Μάρτης 1953

της μητέρας

ΓΗ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ

[...]

Κάτω απ' το φανάρι
κυλάει ένα ρυάκι
κάτω απ' το ρυάκι
γέρνει η βροχή το πρόσωπό της
κι αποκοιμιέται.

[...]

Εσύ ήσουν ένα ελάφι που ήξερε όλες τις μυστικές φλέβες
του νερού
όλα τα καλύβια των ξυλοκόπων στα ξέφωτα του δάσους.

[...]

Ελάφι μου είχες ένα μέτωπο που σ' το χάιδευε η μητέρα
είχες δυο μικρά χέρια που τα' χωνες στη μεγάλη τσέπη
του παλτού της.

[...]

Μητέρα μητέρα που κρεμνιόσουν στο μπαλκόνι όταν αργούσαμε
κι αγνάντευες το δρόμο
μέσα στην αγάπη μας
πέρα απ' την αγάπη μας
είναι μια άλλη αγάπη
άγρια κι αφίλιωτη και τρυφερή
με τη μούρη γδαρμένη ματωμένη
απ' το κυνηγητό και τα συρματοπλέγματα
π' ουρλιάζει και πεινάει για μέλλον.

[...]

Κάτω απ' το φως
είναι ένα ρυάκι.
Πίσω απ' τη λύπη μας
είναι ένα λουλούδι.
Αν πιάσουμε το μπράτσο της νύχτας
θ' ακούσουμε το σφυγμό του χρόνου
τον πυρετό του και την υγεία του.
Αν αφουγκραστούμε τη γης
θ' ακούσουμε το μεγάλο λαχάνιασμα
τα χαμένα ποτάμια που πάντα υπάρχουν
ψάχνοντας να βρουν το πέρασμα
που σμίγει το χώμα με τη θάλασσα.

Τη γη μας.
Που πονάει.
Που ετοιμάζεται.

[...]

Μα ό,τι κι αν γίνει
πάντα είναι η θάλασσα που αναιρεί κι επαληθεύει
είναι το χώμα να παίρνει και να ξαναδίνει
είναι οι σπόροι του καλοκαιριού που θρέφει στην καρδιά του ο χειμώνας.

[....]

Ταξιδέψαμε πολύ
με τα καράβια τα τραίνα τα καμιόνια.
Στην τροχαλία της καρδιάς μας
περνάει μ' ένα βουητό ανέμου το ατέλειωτο σκοινί
των στιγμών και των τοπίων.
Δύσκολο το ταξίδι, αγαπημένο,
και μακρύ
πολύ μακρύ μητέρα.

[...]

Μητέρα
όταν δε μας βλέπεις
να ξέρεις πως πήγαμε να σε προϋπαντήσουμε.
Όταν τα σπίτια μας μάς χάνουν
να ξέρουν πως πήγαμε για το τσιμέντο που τους λείπει.
Όταν η ζωή περνάει και δε ρωτάει πού βρισκόμαστε
πες της πως κάποια αυγή σε κάποιο λόφο θα μας βρει.
Μόνο μια χάρη μητέρα.
Ν' αγαπάς κι εκείνους που δεν αγαπούσες.
Ν' αγαπάς κι εκείνους που αγάπησες και σε ξεχάσαν.
Να μας αγαπάς.

[....]

Ήρθε βαρύς ο φετινός χειμώνας

[...]

Βαρύς χειμώνας -
α, εμείς σε τούτο το χειμώνα ελπίζουμε

[....]

Ναι, υπάρχουνε στα μάτια καρφωμένες
δυο φλόγες κόκκινες.
Πίσω τους οι άνθρωποι φαίνονται πιο καθαρά.
Φαίνονται άνθρωποι.
Δε θα' χουμε άλλο κέρδος μητέρα
δε θα υπάρξουν αμοιβές και φήμη και χειροκροτήματα.
Μόνο αγάπη.
Που δείχνει κι οδηγεί μα δεν υπόσχεται.

Μητέρα, τι ψάχνεις στο πρόσωπό μας;

[...]

Το ταξίδι μακρύ κι αγαπημένο.

[...]

Μητέρα το ταξίδι είναι μεγάλο.
Μα η γη κι η θάλασσα δε μας χωρίζουν
δεν μπορούν να μας χωρίσουν.
Η γη είναι καλή με τους χειμώνες της, τα δάση,
τις μεγάλες πολιτείες, τα χωράφια, τα εργοστάσια...
Η θάλασσα είναι καλή
με τα υπερωκεάνια,
τα κοπάδια τα χέλια που ψάχνουν τις πόρτες των ποταμιών,
με τις βαρκούλες στα μικρά λιμάνια, τις φουρτούνες,
τα πουλιά που χτενίζουν τ' άγρια μαλλιά της...
Δες τα παιδιά καθώς τις ζωγραφίζουν
μ' ένα χοντρό καταγάλαζο κραγιόνι.
Η γη κι η θάλασσα μητέρα
ενώνουν τους ανθρώπους.

ΕΛΕΓΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΕΦΙΚΤΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ

Και τι δε θα' δινα να μου' ρχόταν στη μνήμη
κείνος ο χωματόδρομος με τις ξερολιθιές
[...]
Και τι δε θα' δινα να μου' ρχόταν στη μνήμη
η μητέρα μου κοιτώντας τα χαράματα
στο κτήμα της Σάντα Ιρένε
[...]
.........

Χ.Λ.Μπόρχες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου