Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Ο ουρανός του Σαραντάρη




Η σχέση του Σαραντάρη με την ποίηση δεν μπορούσε, λοιπόν, να είναι ποτέ αισθητική ή άλλο παρόμοιο, αλλά στάθηκε σχεδόν από την αρχή καθαρά πνευματική ή μεταφυσική, μια ανάβαση από «ένα τώρα που δε θυμάμαι πότε αρχίνησε!» σε ένα πάντα που δεν τελειώνει ποτέ. Ο Σαραντάρης δε λησμονούσε πως βρισκόμαστε εδώ μοναχά με το ένα ποδάρι, πως το άλλο ποδάρι μας λογαριάζεται κιόλας ξεκινημένο για αλλού, και αυτό δεν έπαψε να το φωνάζει σε όλους τους τόνους σε διάφορες γλώσσες.

Ήταν μαθητής του Δάντη […] και πίστευε πως προοριζόμαστε για να πετάξομε εκεί αψηλά, volar su. Ο ουρανός αυτός, όπως και η πίστη […] δεν τον ξέρομε «πως ζούμε μέσα του», πως είναι η ζωή μας.


Ο Σαραντάρης δεν ανήκε σε όσους ζουν δίχως να ζουν (στους σημερινούς ανθρώπους που τους ενδιαφέρουν τα προβλήματα από φυσική κλίση, από περιέργεια, ή για να σταδιοδρομήσουν). Η ζωή του είχε κύρος. Έτσι ο λόγος που εκείνος κατάφευγε στο λόγο –για τούτο σταματήσαμε στου Σαραντάρη τον ουρανό- ήταν πως: «Ο λόγος κατοικεί τον ουρανό και οι άνθρωποι το ξέρουν» και η μοναδική δικαίωση της ομιλίας του δεν ήταν να κάνει τέχνη ή κανενός είδους αποκατάσταση αισθητική (των οποιωνδήποτε υλικών πέφταν στα χέρια του, αν πέφταν), αλλά έλεγε μοναχά:

Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ, Διόσκουροι. Καπετανάκης-Σαραντάρης, Δόμος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου