Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Αλεξίου Ανθρώπου του Θεού



ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Όταν δε θα υπάρχω εγώ
θα υπάρχει το πέρασμά μου
από εκεί που κάποτε υπήρξα
Θα υπάρχει η αμυδρή μνήμη
της φευγαλέας παρουσίας
Θα υπάρχει η μνήμη
της απουσίας.

ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Καμιά πόλη
δεν άγγιξε τον ποιητή μέσα της
Καμιά
δεν μπήκε στον κόπο
να τον κοιτάξει στα μάτια
Όσο ζούσε
τον βασάνισαν
Όταν πέθανε
μόνο μεταθανάτια
τον δέχτηκαν
Όχι γιατί τον παραδέχτηκαν
ή έστω αποδέχτηκαν την ποίησή του
παρά γιατί προσέδιδε
Τώρα
στη μεταθανάτια γαλήνη
τις ευγνωμονεί
για την έχθρα που εισέπραξε
για τις αποπομπές
για την αδιαφορία

Τις ευχαριστεί
για τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς
που του χάρισαν.

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, Της αλυπίας είναι η χώρα, Ιδαλγός 2009

ΜΟΝΗ ΑΡΕΤΙΟΥ

Και όλα γίνονται θάνατος.
Κι ούτε καν υποψιαζόμαστε πως ελλοχεύει μέσα μας.
Και η παρουσία του δε μας αγγίζει.
Κι είμαστε ωστόσο γόνοι φθοράς.
Χους και εις χουν.
Και τελικά μαύρα κι ανέλπιδα.
Δίχως ελπίδα συναπαντήματος.

Κι οι άνθρωποι που χάθηκαν
Περνοδιαβαίνουν στα ονείρατα
Και γνέφουν γνώριμα.
Και τότε λησμονάς πως είναι πια νεκροί.
Και είναι σα να ζουν.

Και στοχάζεσαι πώς θα' ταν να ξαναζούσαν
Και να γυρνούσαν μια στιγμή στα μέρη τα δικά τους
Να περπατούσαν αγκαλιά
Στους δρόμους και τις λεωφόρους
Σε μια διαδρομή κοινή και τόσο τετριμμένη
Στερημένη ωστόσο πια.
Πώς θα' ταν να γυρνούσαν για μια μέρα
Να τους συναντούσες
Να διαβαίνουν το δρόμο αγκαλιά
Ξορκίζοντας το θάνατο.
Να τους χαριζόταν μια μέρα παρουσίας
Σε μια διαδρομή κοινή και τόσο τετριμμένη
Στερημένη ωστόσο πια.

Κι ύστερα κλαις.
Και σταματά εκεί ο λογισμός.
Κι αρχίζεις το Πιστεύω.
Και σε κείνο το "ζωήν αιώνιον"
Κάτι αναπαύεται μέσα σου.

Και ο λυγμός χάνει το κράτος του.
Κι ο στοχασμός πάει να γίνει ελπιδοφόρος -
Πα να πει αναστάσιμος.

Και ο λυγμός χάνει το κράτος του.
Και κάτι αναπαύεται μέσα σου.
Έστω και προς ώρας
Έστω και για τούτο το μοναδικό λεπτό
Τυγχάνεις ων μακάριος
Και αβασάνιστος
Και γιομάτος χάρη
Γιατί καταδέχτηκε μαθές ο Θιος να σου δείξει
Το μέγα το του θανάτου μυστήριον.

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, Αθιβολές, Το Ροδακιό, 2002

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου