Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Το χάσμα που γιόμισ' άνθη



ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΗΜΕΡΑ 2007



ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΗΜΕΡΑ 2011

Ένα απόκομμα εφημερίδας κρατημένο από χρόνια. Για να δείχνει το όριο. Την αλήθεια να μετρά από το ψέμα. Το σκοτάδι από το φως. Φώτισόν μου το σκότος ο Παλαμάς της Κυριακής. Φώτισόν μου. Ένας ποιητής, μες στα ερείπια ποιητής και ποιητής των ερειπίων, στέκεται ανάμεσό τους και εκτοξεύει στίχους, κραυγές στον αγέρα μιας βομβαρδισμένης πόλης, να τις πάρει ο άνεμος, κραυγές μιας πόλης, δεν έχει όνομα, δεν έχει καμία σημασία το όνομα, η ιστορία επαναλαμβάνεται, είναι το πλέον σίγουρο, μες στα ερείπια για να φωνάξει πως αν ποίηση δεν είναι αυτό, τότε τίποτα δεν είναι. Αν η ποίηση δε στέκεται όρθια εκεί όπου όλα σωριασμένα, αν δεν έρχεται σε σένα, ποιητή, αιμορροούσα, αν εσύ σ' αυτήν δεν πας αιμορροών, αν το χάσμα δεν είναι που γιόμισ' άνθη, αν κραυγή δεν είναι από διαμελισμένο σώμα, αν  ψυχή δεν είναι, μια σκόρπια ψυχή, τότε τίποτα δεν είναι. Τότε το' χουμε όλοι χαμένο. Και πώς να την πεις αλλιώς και πώς να την ονομάσεις που είναι τα άγια των αγίων, ακολουθία είναι κεκοιμημένων στιγμών


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου