Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Κι η ποίηση σαν τάλαντο χτυπά




ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

Τα ποιήματα δεν είναι λόγια που εύκολα βγαίνουν.
Ούτε καν λόγια είναι.
Κραυγές
Μεσίστιες
Στη
Μέση
Του
Πελάγους

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΗΜΕΡΑ 2010

της Φωτεινής Φραγκούλη
που γράφει παραμύθια σα να’ ναι ποιήματα
και ποιήματα που’ ναι ντυμένα παραμύθια

Ενδιαφέρουσα η ποίησή σας
μου είπε η δόκιμη ποιήτρια
εντύπωση μου κάνατε
και επομένως θα σας θυμάμαι
φυσιογνωμικά τουλάχιστον
μου είστε συμπαθής
οι στίχοι σας οπωσδήποτε
μεστότητα γεμάτοι
και ορισμένως στο μέλλον θα βελτιωθούν
συνεχίστε το δίχως άλλο
ποιήματα να γράφετε
η τέχνη σας στο μέλλον
θα σας ανταμείψει
δρόμους θα σας ανοίξει
πόρτες και παραθύρια
συνεχίστε καλή μου
θα προοδεύσετε
και ενδεχομένως κάποτε να βραβευτείτε
κρατικό ή του Διαβάζω
δεν έχει άλλωστε και ιδιαιτέρα σημασία
ένα μικρούλι βραβείο θα το λάβετε
ως ανταμοιβή έστω
για τους κόπους σας στην ποίηση
ένα τιμής ένεκεν μετά από τόσα χρόνια
ξέρετε
με του καιρού το πέρασμα
και οι στίχοι παίρνουν πάντα κάποια αξία
ενίοτε την ανεβάζουν
το θάρρος σας λοιπόν μη χάνετε
και πορευτείτε στης ποίησης το λιβαδάκι
ολάκερο σας περιμένει
για να το καρπωθείτε


Δεν είν’ αυτό το θέμα
έτσι Φωτεινούλα;
Το ξέρουμε από καιρό
πως δεν είν’ αυτό το θέμα της ζωής μας
όμως αυτό είναι που απομένει
να κάνεις και να κάμω
ποιήματα να γράφουμε
την κάθε μέρα με στίχους να φλογίζουμε
ποιήματα άλλοτε σαν παραμύθια
και άλλοτε σκέτα
ποιήματα που είναι ποιήματα
και ποιήματα που είναι παραμύθια
τη ζωή μας να γράφουμε
που δεν είναι όμως ποίημα
και πολύ περισσότερο δεν είναι παραμύθι


λοιπόν
δεν είν’ αυτό το θέμα
θα της απαντήσω Φωτεινούλα
δεν είν’ αυτό το θέμα της ζωής μας
θα της το πω εγκαίρως
πως αποφάσισα κάπως αργά ν’ αποσυρθώ
από της ποίησης τον κάμπο
πως that’s enough
και ως εδώ και μη παρέκει
πως έλεος
που λένε τα παιδιά μες στο σχολείο
πως αρκετά και με την ποίηση
και με τους ποιητές της
πως θ’ αποσυρθώ λιγάκι αργά
μα όχι τόσο αργά
κι ας ρέει το μικρόβιο μέσα στις φλέβες
σ’ ένα βουνό θ’ αποσυρθώ
ή σε κάνα ξωκλήσι
τη θάλασσα να βλέπω οπωσδήποτε
ή έστω έναν ποταμό
μα όχι αυτόν τον ποταμό
έναν όποιον άλλον
και από κει ψηλά
μα ποτέ από κοντά
σαν άνθρωπος κανονικός
να κάτσω ν’ αγναντέψω
κι ούτε ένα στίχο δε θα γράψω στον αιώνα
μα κι αν δεν τα καταφέρω
και στον πειρασμό υποπέσω
και τον προσκυνήσω
το στίχο τούτο να τον κρύψω
σε κανέναν να μην τον δείξω
να τον πετάξω
ή να τον ρίξω στα ουράνια
συντροφιά σε άσαρκους αγγέλους
να τον πετάξω λοιπόν
ή να τον ρίξω στα ποτάμια
συντροφιά
σε νερά ολισθηρά
μαζί τους προς τη θάλασσα
και να κατηφορίζει
ένας κόκκος
μες στον άμμο
που θα σταθεί χωστός
προτού στη θάλασσα
ο ποταμός χιμήξει
εκεί και λίγο πριν
μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης
εκεί ο στίχος τούτος να αράξει
και να χωθεί βαθιά
και άπνους
στη μουσκεμένη γη


λοιπόν Φωτεινούλα
το ξανασκέφτηκα
θα της το πω
δεν έχασε δα κι η Βενετιά βελόνι
ένας ποιητής λιγότερο
ίσως και να κερδίσει ο κόσμος
κάτι περισσότερο
σε σιωπή

Ιστορική αναδρομή:

Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε μετά τον εορτασμό της περσινής παγκόσμιας ημέρας ποίησης έτσι όπως είχε διοργανωθεί από το ΕΚΕΒΙ. Ήταν μια ωραία βραδιά, σεμνή και χαμηλόφωνη. Ήταν εκεί και η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Σε αυτήν ανήκει ο πρώτος στίχος, η αφορμή, που έγινε ποίημα το βράδυ της ίδιας μέρας. Το πρώτο ποίημα είναι το τελευταίο των Ἁθιβολών. Αυτά ακούστηκαν εκεί, 20 Μαρτίου 2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου