Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

  

"Εωρακαμεν τον Κύριον...."

 Ως ουν επέγνω αυτόν, πάντα έρριψε, και τους ιχθύς και τα δίκτυα, και διεζώσατο ο Πέτρος. Οράς και την αιδώ και τον πόθον; Καίτοι από διακοσίων πηχών ήσαν, αλλ' ουδέ ούτως εκαρτέρησε τω πλοίω προς αυτόν ελθείν, αλλά νηχόμενος παρεγένετο.
Τι ουν ο Ιησούς; "Δεύτε", φησίν, "αριστήσατε". Και ουδείς ετόλμα ερωτήσαι αυτόν. Ουκ έτι γαρ την αυτήν παρρησίαν είχον, ουδέ ομοίως εθάρρουν, ουδέ ήρχοντο προς αυτόν δια λόγου λοιπόν, αλλά μετά σιγής και δέους πολλού και αιδούς εκαθέζοντο προσέχοντες προς αυτόν, "ήδεισαν μεν γαρ ότι ο Κύριος εστί".
.....

Μεταστήσωμεν τοίνυν τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν, και διά παντός εκείνα φανταζώμεθα, και βλέπωμεν. αν γαρ εν εκείνοις αεί διατρίβωμεν, ου προς τα ηδέα τα ενταύθα πεισόμεθά τι, ου τα λυπηρά βαρέως οίσομεν, αλλά και τούτων και των ομοίων καταγελασόμεθα, και ουδέν ημάς ούτε δουλώσαι, ούτε επάραι δυνήσεται, μόνον αν τον πόθον εκεί τείνωμεν, αν προς την αγάπην εκείνην βλέπωμεν. Και τι λέγω, ουκ αλγήσομεν τοις παρούσι δεινοίς; Ούτε γαρ οράν δόξομεν αυτά λοιπόν. Τοιούτος γαρ εστίν ο έρως. Τους γουν μη συμπαρόντας ημίν, αλλ' απόντας, ποθουμένους δε, καθ'εκάστην φανταζόμεθα την ημέραν. μεγάλη γαρ της αγάπης η τυραννίς, πάντων αφίστησι, και τω ποθουμένω προσδεσμεί την ψυχήν. Αν ούτω τον Χριστόν αγαπήσωμεν, πάντα τα ενταύθα σκιά, πάντα εικών φανείται και όναρ. Ερούμεν και ημείς "Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή στενοχωρία;"

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Ομιλία ΠΖ', Έργα, ΕΠΕ 14

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου