Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Στο σταυρό μένει και αιωρείται....

  

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ
Ανάστα ελθέ,
η πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου.
Ότι ιδού ο χειμών παρήλθεν,
ο υετός απήλθεν, επορεύθη εαυτώ.
τα άνθη ώφθη εν τη γη,
καιρός της τομής έφθακεν,
φωνή του τρυγόνος ηκούσθη εν τη γη ημών.

ο Αδελφιδός του Άσματος, Σαλωμών

[...] η μορφή ενός ανθρώπου απλώνει τους βραχίονες
μια αδιόρατη κίνηση ανάμεσα σε σταύρωση ή πτήση ξέρω αυτός είναι
ο τόπος
να κερδίσεις χωρίς να πρέπει να νικήσεις

Barbara Kohler

Εκολλήθη η  ψυχή μου στην ψυχή σου δίπλα
και συνετάφη εκ της ώρας πρώτης
και σέρνεται ως την ενάτη
σε ήχο πλάγιο του δευτέρου
τον μελαγχολικό
κι η ακολουθία τούτη
δεν τελειώνει
μ΄όλες τις ώρες που προβλέπονται
παρά σέρνεται και κείνη
ως σκιά
και δεν είναι επιτάφιος
παρά αποκαθήλωση
μα το σώμα δεν κατεβαίνει
στο σταυρό μένει
και αιωρείται
και το μαρτύριο τούτο
δεν αναπαύεται
και δεν είσαι Προμηθέας να τ' αντέξεις
ούτε Χριστός ν' αναστηθείς
παρά Λάζαρος
ένας Λάζαρος χωστός
με τους ήλους στα χέρια
που κανείς δεν προβλέπεται
να κατεβάσει
ούτε και να τον αναστήσει.

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΑ, Της αλυπίας είναι η χώρα, Ιδαλγός 2009

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου