Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Ο εν καταθλίψει αδελφός

        

Κυρ-Αλέξανδρε Μακαριστέ,

Σου στέλνω τούτο το γράμμα και τούτη τη γραφή σε ώρες δοκιμασίας που ο θόρυβος πολύς κι η μοναξιά αβάσταχτη.
Είσαι Άγιος, από τους ταπεινούς εκείνους Αγίους που μοσχοβολάν λιβάνι και προσευχή. Μα η αγιότητά σου δεν φωνάζει, δεν προκαλεί. Είναι σαν τους εσπερινούς ίσκιους που "περπατάν" αθόρυβοι στους ασβεστωμένους τοίχους των νησιώτικων σπιτιών και περιμένουν να κουρνιάσει ο ήλιος για να χαθούν.
Αποκάναμε να περπατάμε στην έρημο, αποστάσαμε από την τόση μοναχική πορεία. Κανείς δεν μας ξέρει και κανένα δεν ξέρουμε.
Ξέρεις δα από μοναξιά, μακαριστέ Αλέξανδρε!
Ολόκληρος ο στερημένος βίος σου, μοναχικός. Έστησες κι εσύ τον κόσμο σου, όπως τον ήθελες κι έζησες σ' αυτόν. ...τα πλάσματά σου σου έδωσαν τη ζωή που εσύ τους έδωσες. Την πνοή, που εσύ τους φύσηξες. Από τα γραφτά σου γλύστρησαν κι έγιναν πιο ζωντανοί κι από την ίδια τη ζωή και πιο αληθινοί από την ίδια την αλήθεια.
Σε τούτη την εποχή που ξεχάσαμε τις φωνές μας, η δική σου απλή και ταπεινή φωνή, ακούγεται ξεκάθαρα κι είναι για όσους μπορούν να την ακούσουν σαν ένα κάλεσμα για μια επιστροφή σωτηρίας. Εδώ όλα άλλαξαν μα και τίποτα δεν άλλαξε....

Ευχαριστώ κυρ-Αλέξανδρε
για τούτη τη θύμηση του Παραδείσου....

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΜΑΤΣΑΣ


Ο εκ Σκιάθου και απάσης της γης αδελφός σου

Αν συναντήσεις τον κυρ-Αλέξανδρο, μην τον προσπεράσεις αδιάφορος. Στάσου κοντά  του, χαιρέτισέ τον ευλαβικά και ρώτησέ τον για την Παράδεισο: Τη δική του Παράδεισο.... Μη θαρρείς πως θ' αρνηθεί να σου απαντήσει ή πως θα σου δείξει το δρόμο που περνάει μέσα από την άρνηση της ζωής και τον απόλυτο ασκητισμό. Ο κυρ-Αλέξανδρος έκλεινε πολλή αγάπη μέσα του για να σου δώσει τέτοιαν απόκριση.

Σίγουρα θα συναντήσεις τον κυρ-Αλέξανδρο, θα τον βρεις σε κάθε μοναχικό ταξιδιώτη. Σε κάθε κουρασμένο οδοιπόρο. Σε κάθε παιδεμένο στρατοκόπο. Πάρε τους καημούς του και φανέρωσέ του τους δικούς σου καημούς. Με το λόγο ή τη σιωπή σου.

Τρία καρφιά τον σταύρωσαν κι εκείνον όπως κι εσένα: η αμφιβολία, η αγωνία, η μοναξιά. Ματωμένες ακόμη οι πληγές του...ματωμένες ακόμα κι οι δικές σου οι πληγές.
Τον ήξερες από χρόνια, αλλά προσπερνούσες σιωπηλά κι αδιάφορα από πλάι του. Τώρα όμως σου φανέρωσε ποιος είναι. Κι έχει τόσα να σου πει. Γιατί τώρα μπορεί πια να σου μιλήσει για την Παράδεισο...Αυτή που χρόνια γυρεύεις γύρω σου και μέσα σου.

Ο ταπεινός Άγιος των δοκιμασμένων άνοιξε τότε τα χέρια του κι έδειξε τα ματωμένα σημάδια από τα τρία καρφιά.
Αυτή ήταν η δική του Παράδεισος!

Αν λοιπόν συναντήσεις τον κυρ-Αλέξανδρο μη βιαστείς να τον προσπεράσεις.
Στάσου πλάι του και χαιρέτησέ τον: Ευλαβικά. Κι αν δυσκολευτείς να τον αναγνωρίσεις, γιατί κάθε φορά με διαφορετικό πρόσωπο θα τον συναντάς σε κάθε μοναχικό εσταυρωμένο, ψάξε τα μάτια του. Όταν βρεις στο βάθος της σιωπής τους την άγια οδύνη και τον εγκόσμιο ασκητισμό, να είσαι σίγουρος πως είναι ο κυρ-Αλέξανδρος. Ο εκ Σκιάθου και εξ απάσης της γης αδελφός σου.
Τότε θα δεις και τις ματωμένες πληγές του. Σκύψε, καθάρισέ τες και κοινώνησε από αυτές. Είναι ο μόνος πια τρόπος για να τον προσεγγίσεις.

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΜΑΤΣΑΣ

Αν δεις τον κυρ-Αλέξανδρο. Η "άλλη" βιογραφία του Παπαδιαμάντη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου