Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Σιγανή βροχή



Μια βροχή που δεν λέει να σταματήσει. Η ψύχρα φέρνει πόνους στο στομάχι. Τη νύχτα ο άνεμος κάνει το κερί να τρεμοσβήνει, μα δεν φέρνει όνειρα. Άθελά μου θυμάμαι

Η βροχή που πέφτει με δύναμη στα παράθυρα, που κυλάει απ' το γείσο της στέγης, στάζει απ' τα δέντρα και χύνεται πάνω στα μπαμπού, και που η ηχώ της συγκινεί την ανθρώπινη καρδιά πολύ περισσότερο απ' το βογκητό του ανέμου μέσα απ' τα μεγάλα δέντρα, απ' τον πνιχτό ήχο του νερού μες στα φαράγγια. Η φωνή του ανέμου είναι μια φωνή θυμού και αυτή του νερού ενός θρήνου. Η φωνή της βροχής δεν φθάνει να γίνει οργή, ούτε παράπονο. Κάνει επίκληση μόνο και αφηγείται. Οι ανθρώπινες συγκινήσεις είναι ίδιες από καταβολής κόσμου. Ποιος δεν μελαγχολεί ακούγοντας τη βροχή ένα μοναχικό βράδυ στο κρεβάτι; Πόσο μάλλον εγώ που ζω μες στην αρρώστια. Βυθίζομαι σε πραγματικά λυπητερές σκέψεις.

ΝΑΓΑΪ ΚΑΦΟΥ

Σιγανή βροχή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου