Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Επι-γράμματα


Εν είδει επιγράμματος

Η καρδιά είν’ ο μόνος εργάτης
που να διώξει κανείς δεν μπορεί.

Ποιος ξέρει πόσο βαθειά είν’ η Καρδιά
και πόσα πολλά χωράει;

Ποιους επισκέπτεται ο Θάνατος, το βλέπω,
περνάει τακτικά.

Στον Θάνατο η ψυχή πρέπει να πάει μοναχή,
έτσι, όπως πρέπει στη ζωή.

Ο Θάνατος μια άγρια Νύχτα είναι
κι ένας καινούργιος Δρόμος.

Ω Γη Απαράμιλλη – Υποτιμούμε
την τύχη να Σε κατοικούμε.

Το πιο υπέροχο μυστικό είν’ η Ζωή.
Και όσο κρατάει αυτό,
πρέπει να μιλάμε όλοι σιγά.

Μόνο η Αγάπη μπορεί να πληγώσει –
Μόνο η Αγάπη την Πληγή να γιατρέψει.

Να πεθάνει προτού φοβηθεί να πεθάνει,
ίσως να’ τανε μια ευλογία -

Να’ ρχεσαι – απ’ τον Ουρανό –τυχαίο είναι –
μα να γυρνάς εκεί –αιώνιο.

Τι’ ναι η Γη στ’ αλήθεια παρά μια Φωλιά
που απ’ την άκρη της πέφτουμε όλοι;

Ελπίζω να’ ναι ο Παράδεισος ζεστός –
Υπάρχουν Ξυπόλυτοι τόσοι πολλοί -

Η Θύμηση είναι μι’ αλλόκοτη Καμπάνα –
Χαρμόσυνα ηχεί, μα και Θλιμμένα.

Ένα Βιβλίο είναι της Καρδιάς Πορτραίτο –
κάθε Σελίδα ένας Παλμός -

Είθε να μπορούσα να πω μια λέξη αρμονική
τη λύπη σου να κάνω πιο μικρή.

Το ότι είμαστε μόνιμοι για λίγο,
καλό είναι που το ξέρουμε,
παρόλο που δεν ξέρουμε τίποτε παραπάνω.

Μ’ όλη μας τη δύναμη ας αγαπάμε,
γιατί ποιος ξέρει πού παν οι καρδιές μας,
όταν ο κόσμος αυτός πια δεν θα’ ναι;

Είχα ελπίσει να πω πιο πολλά.
Ν’ αγαπήσω πιο πολύ ποτέ δεν θα μπορέσω.

EMILY DICKINSON 1830-1886

Η Dickinson δεν έγραψε επιγράμματα. Είναι γνωστό ότι έγραψε μόνον ποιήματα και γράμματα. Το 1993 ο William H.Shurr εξέδωσε σε ένα μικρό τόμο τα New Poems of Emily Dickinson με 498 «νέα», όπως τα χαρακτήρισε, ποιήματα που «εξόρυξε» μέσα από τα γράμματά της. Η άποψή του ήταν ότι η ποιήτρια είχε ενσωματώσει αυτά τα ποιήματα μέσα στα γράμματα σε μορφή πρόζας, και πρότεινε ότι αυτά έπρεπε να συμπεριλιφθούν στον Κανόνα των έως τότε γνωστών 1775 ποιημάτων της. […] η ίδια η ποιήτρια σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις είχε αλλάξει σε πρόζα ποιήματα (ολόκληρα ή στίχους τους), που είχε στείλει με προηγούμενα γράμματά της, δείχνοντας έτσι ότι τα όρια μεταξύ ποίησης και πρόζας δεν ήσαν γι’ αυτήν σταθερά.

Μέσα από αυτό το πυκνό και ακόμη ανεξερεύνητο δάσος των γραμμάτων της Emily Dickinson έχουν «υλοτομηθεί δενδράκια» του πεζού της λόγου, που μπορούν να σταθούν σαν επιγράμματα.
[…] τη σχέση αυτών των θρυμμάτων λόγου με τα Γράμματα της Ποιήτριας, αλλά και ότι είναι Επιγράμματα χωρίς να έχουν γραφτεί για να παίξουν ένα τέτοιον ρόλο. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτά, κρυμμένα μέσα στα γράμματα, δείχνουν να μην έχουν κανένα παροιμιακό, αφοριστικό ή επιγραμματικό χαρακτήρα. Όταν όμως βγουν έξω από το κείμενο και σταθούν μόνα τους και ανεξάρτητα από αυτό, τότε δείχνουν πιο λαμπερά και κομψά, και αποκτούν όλην εκείνη την νευρική ένταση, την παράξενη, ελλειπτική και υπαικτική σκέψη, και την συμπυκνωμένη, βίαιη δύναμη, που χαρακτηρίζουν τον ποιητικό λόγο της Emily Dickinson.

Ιωάννου Κ., Εισαγωγή, Dickinson E.. Επι-γράμματα (μτφρ.Κ.Ιωάννου), Κρωπία 2000

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου