Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Σε περιβόλι μοναχός σα σκοτεινό τρυγόνι


Μια μικρή μέλισσα κατέβηκε το πηγάδι του κρίνου και ακόμα να φανεί.....
ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

-Μα για το σώμα που έχεις δεν είναι μεγάλα τα φτερά σου; ρώτησε ένα μικρό μυρμήγκι την πεταλούδα.
-Είναι! Αλλά εμένα με λένε και ψυχή και δεν ξέρεις τι βάρος έχει αυτό.

ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Το παράθυρο ήταν ανοιχτό. Ο μικρός άνεμος της αυγής, έσπρωξε ελαφρά τα φύλλα, φούσκωσε την κουρτίνα και μπήκε στο δωμάτιο. Η κόρη κοιμόταν. Τα μακριά σγουρά μαλλιά της δε σκέπαζαν το γυμνό της σώμα, μα κρέμονταν στο πάτωμα. Ο άνεμος πλησίασε, μπήκε στα μαλλιά, πήρε το σγουρό, το χρώμα και το άρωμα. Ύστερα τη χάιδεψε στον ώμο της κι έφυγε. Ανέβηκε στα βουνά και σκόρπισε το άρωμα στο χώμα και τα λουλούδια. Ύστερα κατηφόρισε στην ήσυχη λίμνη και φύσηξε το σγουρό των μαλλιών πάνω στη γυαλάδα της. Μετά μπήκε στα σπαρτά και τα έβαψε χρυσοκίτρινα. Κουρασμένος κάθισε στη σκιά του πρίνου και είπε:
-Το χάδι όμως στον ώμο θα το κρατήσω για μένα...

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ

-Άκου να σου πω, είπε ο χρόνος στην απουσία. Σε βλέπω πάντα λυπημένη και στενοχωριέμαι. Αποφάσισα να σε λέω ανάμνηση. Και θα σε κάνω πιο όμορφη κι από την παρουσία.
-Δε θέλω να με κάνεις πιο όμορφη. Πιο χαρούμενη, αν μπορείς.

ΕΦΤΙΑΞΕ ΛΙΓΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ

Σα φλουρί φάνηκε το φεγγάρι στο βασιλικό μπλε της νύχτας. Από ψηλά είδε το πηγάδι. Κοντοστάθηκε, καθρεφτίστηκε, έφτιαξε λίγο το φως του και ρώτησε με τη λεπτή φωνή του:
-Τι κάνεις, πηγάδι μου, και έχεις πάντα τόσο καθαρό πρόσωπο;
-Λέω την αλήθεια, φεγγάρι μου.

ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ, Το πηγάδι του κρίνου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου