Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Ίσαλος Γραμμή



ΙΣΑΛΟΣ ΓΡΑΜΜΗ

Φώτης Μεταξάς, φωτογραφίες από ταξίδια με φορτηγά πλοία 1955-1966

προοίμιο των φωτογραφιών: Φωτεινή Φραγκούλη

Ίσαλος γραμμή, τα μέρη των πλευρών του σκάφους που συναντούν τη θάλασσα όταν επικρατεί απόλυτη ηρεμία. Κι όταν όχι, πού πάει η ίσαλος γραμμή; Την αναζητάς στον κυματισμό ή χάνεται στα βαθιά όπως η γραμμή του ορίζοντα;
Γραμμή από το γράφω και γράμμα από το γράφω. Γράφω γράμμα, στέλνω γράμμα, περιμένω γράμμα. Λέξεις, ίχνη στο χαρτί. Ίχνη στον άνεμο, τα λόγια πάνε κι έρχονται.
Ένα νήμα όπου ακουμπούν οι λέξεις την κυριολεξία, τη μεταφορά, την αμφισημία τους. Μια κλωστή να κάτσει η ζωή ν' ακροβατήσει, να ταξιδέψει ο προορισμός, τα όνειρα να κελαηδήσουν.
Νήμα, το νήμα της ζωής, το νήμα της στάθμης, η στάθμη του ύδατος. Σταθμός οι γνωριμίες, οι συναντήσεις των ανθρώπων. Και το λιμάνι σταθμός.

Λιμήν πλοίου μεν, αλυπία δ' όρμος βίου.

Πορεία πλοίου, πορεία ζωής. Η ζωή ρέπει στον θάνατο. Κι ο έρωτας αντίρροπο του θανάτου. Έρωτας, γλυκιά ανατολή. Φως ανέσπερο, η μετουσίωσή του στης αγάπης το μάλαμα. Αν έχεις τύχη, βρήκες το λιμάνι σου.
Ο τυχερός ναυτικός, έμπλεος νόστου και αγάπης, ταξιδεύει και μαγειρεύει στην κουζίνα του καραβιού. Αιχμαλωτίζει στιγμές παρηγοριάς στη φωτογραφική του μηχανή. Θωπείες ξενιτιάς. Ροδαμός του παράδοξου οι στιγμές του μεροκάματου. Επιμύθιο της παραδοξότητας του βίου, ένα ποδήλατο!
Μ' αυτό ο ναυτικός ποδηλατεί στα γράμματα, στα όνειρά της, στο κατάστρωμα, στα λιμάνια της πλεύσης του. Στα μακρά και στα βραχέα κύματα του ραδιοφώνου, όπου τα τραγούδια επιβεβαιώνουν: Μοιάζει η ζωή σαν θάλασσα..
Μαγειρεύει και ζαχαροπλαστεί ο ναυτικός και ως δια μαγείας γεμίζει δώρα το καλάθι της καλλιμέτωπης αγαπημένης του. Κι αυτή, άλλοτε ξένοιαστο κορίτσι, μικρή αμαδρυάδα, μοιράζεται τις χαρές της με τα δέντρα, τους ανέμους, το ταπεινό χορτάρι. Κι άλλοτε, γυναίκα στην πέτρα της υπομονής, κάνει το δάκρυ της μαργαριτάρι του γιαλού.
Πλέκει ο χρόνος, πλέκει κι εκείνη το νήμα της. Πού είναι η άκρη του; Στη ρόδα του ποδήλατου. Τεντώνει την κόκκινη κλωστή της κι εκείνος, πάλι ως δια μαγείας, αφήνει το πλοίο και ακροβατώντας, ποδηλάτης ισορροπιστής στην κόκκινη γραμμή του νήματος, εμφανίζεται στην αυλή του σπιτιού τους.
Πλέκονται τώρα ένθερμα τα χέρια και τα δάχτυλά τους γιατί πολύ περίμεναν. Πολύ.
Όλα στη γραμμή, πότε από δω, πότε από κει. Πότε μακριά, πότε κοντά. Πότε χτες, πότε σήμερα, αλλά πάντα μαζί.
Όμως πότε το σήμερα έγινε τόσο μακρινό;
Η γραμμή τεντώθηκε, λύγισε πολλές φορές -μια ευθεία μαύρη, αμετάκλητη στο καρδιογράφημα. Και τότε έγινε σύνορο. Όριο αδιάβατο.
Μη πιεις νερό και με ξεχάσεις. Μη πιεις νερό της λησμονιάς. Ποτέ. Κι όταν δεν είσαι εδώ, πάντα μαζί μου είσαι. Η άδεια παρουσία σου με συντροφεύει στις μέρες που έρχονται πιο μεγάλες και πιο αλμυρές από τη θάλασσα χωρίς εσένα.
Αυτό το αλμυρό νερό που μας συντηρεί και μας παλιώνει.
Το καλάθι της άδειασε. Η φωτιά έσβησε στην κουζίνα. Το ποδήλατο ακούμπησε στον τοίχο.
Κι εκεί που λες πως όλα τέλειωσαν, πάλι απ' την αρχή. Να η γραμμή, κόκκινη, φλογερή ξετυλίγεται από ένα καρουλάκι καλά τρυπωμένο άλλοτε στα φυλλοκάρδια, άλλοτε στους έλικες του νου. Και μια προκομμένη υφάντρια, η μνήμη, τυλίγει την απουσία με το ρούχο της αγάπης όσων έμειναν.
Ίσαλος και πάλι.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου