Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Άσμα Ασμάτων



Τη 23 προς 24 του αυτού μηνός και μετά τα μεσάνυχτα κι ύπνο δεν είχα, βρέθηκα, όχι ενυπνίως, μα κανονικώς στην αυλή του σπιτιού μου, τι το'ριχνε ψιλό-ψιλό από ώρα και ομίχλη είχε ενσκήψει ως αγκαλιά στον τόπο τούτο των δυτικών της ενδοχώρας και τα δέντρα του πάρκου έσταζαν μες στο Νοέμβρη υγρασία της νύχτας γλυκειά, σα να' χε πέσει χιόνι ως άχνη και ψυχή δεν περπατούσε ούτε και που ακουγόταν, ακόμα και τα σκυλιά της γειτονιάς είχαν λουφάξει, μα ένα φως μες απ' τα σύννεφα, ρόδινο φως που έφερνε βροχή του όρθρου χαραμάδες σκορπούσε μες στο σκοτάδι και ήταν μια νύχτα φωτεινή και σιωπηλή πολύ όπως η πίστη όταν γίνεται απόσταγμα ή πάθος όπως στον Αβραάμ. Ως ενθύμηση γλυκειά εντός του σκότους ερχόταν άσμα θρηνητικό που τα' κουγα όπως περίπου το Άσμα Ασμάτων. "Για την αγάπη μου και τι δε θα'κανα" μεταφράζουν όσοι γνωρίζουν το παραδοσιακό αυτό  τραγούδι της Ουγγαρίας στα αγγλικά. "Αγάπη, γιατί δεν άνθισες στην κορφή κάθε δέντρου, γιατί όχι στα φυλλώματα ενός καστανόδασους". Δεν ξέρω όμως γιατί, η ψυχή μου επιμένει να το ακούει ως το Άσμα εκείνο του Σολομώντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου