Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Δώρα πτερόεντα

Νιώθεις κάποτε σα να περπατάς σε δάσος. Όχι σε δάσος. Σε ναρκοπέδιο. Βήμα-βήμα, ανάσα την ανάσα, λόγος στο λόγο, προσεκτικά, μην τύχει και πατήσεις τη νάρκη. Την πατάς. Θρυμματίζεσαι για μια ακόμη φορά. Κι έπειτα το ναρκοπέδιο κάστρο γίνεται και γύρω του τάφρος βαθιά κι εκεί που πας τη γέφυρα να περάσεις, σταματάς. Η γέφυρα σηκώνεται. Για μια ακόμη φορά. Νιώθεις κάποτε σα να προχωράς σε δάσος, χάνεσαι ξανά, μένεις μόνος, κι έπειτα μια δύναμη -θεϊκή σίγουρα, μα και η άλλη- σου υπαγορεύει να περάσεις πάλι μπροστά, τη γέφυρα να ρίξεις, τα θραύσματά σου να μαζέψεις, ξέφωτο να βρεις. Ξέφωτο του Θεού. Το βρίσκεις. Γιατί αγαπάς.

Μοιάζει η ζωή με δώρο. Ή η ζωή σού αφήνει κάποτε στα χέρια ένα δώρο. Προσέχεις πώς θα το ανοίξεις, τις κορδέλες αργά-αργά ξετυλίγεις, το χαρτί προσεκτικά αφαιρείς, με τρυφερότητα, σχεδόν με στοργή. Και άλλοτε δεν ξέρεις πώς να το ανοίξεις -ίσως γιατί δώρα δε συνήθισες και δυσκολεύεσαι να τα πιστέψεις- και στην προσπάθειά σου το χαρτί το σκίζεις. Άθελα σου το πονάς. Το δώρο είναι εκεί έτσι κι αλλιώς. Αν είχε όμως φωνή, στην πρώτη περίπτωση στο χάδι θα αφηνόταν με ευγνωμοσύνη, τι το' χει ανάγκη πολλή, όσο κι εσύ που πας να το ανοίξεις, ενώ στη δεύτερη το ξέσκισμα δε θα το άντεχε, όπως κι εσύ που με δυσκολία το ακουμπάς. Δε μιλά όμως, γιατί νιώθει πως εσύ που το ανοίγεις ίσως περισσότερο να πονάς. Και έτσι το δώρο σιωπά. Αγνοώ όμως ποια δύναμη -θεϊκή σίγουρα- κρατά αυτό το δώρο -έστω ημιθανές- στα χέρια εκείνου που του ανήκει. Αγνοώ ποια δύναμη δεν το επιστρέφει στα ουράνια.

Μοιάζει η ζωή με δάσος σε ομίχλη. Πορεύεσαι εντός του μοναχός και μοναχά ένα κλαδί σκουριάς σού απέμεινε, δώρο αυτό, τη ζωή σ' αυτό το σκοτεινό δάσος να σου θυμίζει. Κι αν το τσακίσεις,  κλαδί είναι, για να το ανταμώσεις βρέθηκε μπροστά σου, για τα δικά σου χέρια είναι εκεί.

φωτογραφίες: http://www.christos-lamprianidis.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου