Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Nearer My God To Thee


Έχει κανείς την αίσθηση, αν όχι τη βεβαιότητα, εδώ και καιρό ότι υφίσταται αναποδράστως ως συνεπιβάτης εντός ενός Τιτανικού, ότι εντός ολίγων μόλις μιλίων θα βρεθεί ως ανυποψίαστος ενώπιον του παγόβουνου, ότι για την ώρα αγνοεί ή επιμένει να αγνοεί την ύπαρξή του που εγγίζει, διοχετεύοντας τον ενδιάμεσο χρόνο σε ό,τι καλείται καθημερινότητα, κωφεύοντας στις ενδείξεις και πολύ περισσότερο στα τεκμήρια της σύγκρουσης ή του ναυαγίου που θα επακολουθήσει.
Ο κυβερνήτης θα σπεύσει το σκάφος να εγκαταλείψει εγκαίρως, ενώ απάνω του θα παραμείνουν μονάχα "οι ιππότες της κίνησης της άπειρης εγκατάλειψης" [τους οποίους θέσπισε ο μακρινός μας Kierkegaard], περίπου ως ο Αβραάμ ενώπιον του θυσιαστηρίου ή ως ο Ιώβ μετά την ολοσχερή αφαίμαξή του. Εντούτοις στην περίπτωσή τους, δεν θα υπάρξει ουδεμία σωτηρία πέραν ενδεχομένως της αιωνιότητας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου