Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Ο δένδρος της ποίησης



"Δε μου φτάνει μια ζωή για να θυμάμαι" είπε τότε το δέντρο
κι ένιωσε τις ρίζες του να μεγαλώνουν και ν' απλώνουν
τόσο που δεν χωρούσε πια στον τόπο που του είχαν ορίσει
αφού άρχισαν πια οι ρίζες του ν' ανθίζουν
και στεφάνι να γίνονται
στεφάνι κάτω απ' το πιθάρι
και πέρα απ' το κελί του
στεφάνι που πλεκόταν στα τοιχώματα
και διψούσε δρόμο να βρει και μονοπάτι
προς το φως και όπου η ζωή
και τον βρήκε
έστω κι αν αφέθηκε να το ξεριζώσουν
και να το στήσουν αλλού
εκεί όπου το φως
και η ζωή
ή απλώς η φλογοβόλος μνήμη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου