Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Η φλογοβόλος πίστη


Αγρυπνία για τον Άγιο της μέρας και του θέρους εν γένει. Σκοντάφτεις στη μακροθυμία του Αποστόλου και στην Ιώβεια υπομονή ξανά. Ο Ηλίας εντός του αποστολικού αναγνώσματος, εντός του Ευαγγελίου μετά. Μυστήριο πέπλο σκεπάζει τα στασίδια. Σιωπή λυγμική κρύβεται στα ερείσματα του ναού και στις γωνιές του. Αφοπλίζει το Θεό ξανά. Η αγρυπνία ως παραμυθία. Τι νομίζει κανείς; Σκορπούν οι θαμώνες της νύκτας, αφήνοντας πίσω τους το ημίφως των λύχνων και το σμήνος των κεριών για όσους παρευρίσκονται, για όσους απουσιάζουν. Υπέρ των δι' ευλόγους αιτίας απολειφθέντων κι ένα αντίδωρο στη φούχτα, μπουκιά-μπουκιά ως το σπίτι. Άξαφνα εμπρός σου το πυρίμορφο άρμα που αφάρπαξε τον προφήτη στην ενδοχώρα του ουρανού. Ήταν της μνήμης του, όταν άξαφνα εμπρός σου ενεφανίσθη ο πυρφόρος ρους του ποταμού που αφάρπαξε το λόγο στην ενδοχώρα του και στο πρώτο ποίημα για χάρη του. Νωρίτερα, στον ποδηλατόδρομο της πόλης, δεντρογαλιές σε προσπερνούν απρόσκοπτες, θηρεύοντας απάγκιο για τη νύχτα κατά το σιωπητήριο που σημαίνει για τα θηρία της γης και τα σερνάμενά της το σούρουπο. Ούτε μια δεν ενεφανίσθη κατά την κατάβαση και την ανάβαση έπειτα προς το ασκηταριό του Νικάνορος την 3η Ιουλίου και παρά τον Αλιάκμονα ποταμό. Παρακολουθείς τις εργασίες στην περιοχή εκ του μακρόθεν.

Η Παναγιά στο Τορνίκι θέση έλαβε στα υψώματα, έπειτα από τη διάσωσή της, προκειμένου να μην καταβυθιστεί στα βαθυπράσινα νερά του. Παρόμοιο γεγονός, να "σηκώσεις" εκκλησιά για να τη σώσεις, δε μνημονεύεται, όσο κι αν ψάξει κανείς.
Κόντεψες να μην την αναγνωρίσεις, καθώς σε εργοτάξιο την είδες πέρυσι, περιζωσμένη σε γάζες επούλωσης. Έσκυψες τότε και μες στα χώματα ανέσυρες αλυσίδα μικρή, ενθύμιο θυμιατηρίου, ποιος ξέρει πού διασωσμένου ή χαμένου για πάντα. Τη φυλάς ως φυλαχτό από έναν κόσμο αρχαίο σχεδόν που ήρθε μες στα χέρια σου. Της υπομονής λοιπόν και πολυεύσπλαγχνος είναι ο Κύριος και οικτίρμων εξ εγκάτων. Αμήν του Ιουλίου.


"Ὑπόδειγμα λάβετε, ἀδελφοί μου, τῆς κακοπαθείας καὶ τῆς μακροθυμίας τοὺς προφήτας, οἳ ἐλάλησαν τῷ ὀνόματι Κυρίου.

Ἰδοὺ μακαρίζομεν τοὺς ὑπομένοντας· τὴν ὑπομονὴν Ἰὼβ ἠκούσατε, καὶ τὸ τέλος Κυρίου εἴδετε, ὅτι πολύσπλαγχνός ἐστιν ὁ Κύριος καὶ οἰκτίρμων. Πρὸ πάντων δέ, ἀδελφοί μου, μὴ ὀμνύετε μήτε τὸν οὐρανὸν μήτε τὴν γῆν μήτε ἄλλον τινὰ ὅρκον· ἤτω δὲ ὑμῶν τὸ ναὶ ναί, καὶ τὸ οὒ οὔ, ἵνα μὴ εἰς ὑπόκρισιν πέσητε.

Κακοπαθεῖ τις ἐν ὑμῖν; Προσευχέσθω· εὐθυμεῖ τις; Ψαλλέτω.

Ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ' αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου· καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα, καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος· κἂν ἁμαρτίας ᾖ πεποιηκώς, ἀφεθήσεται αὐτῷ.

Ἐξομολογεῖσθε ἀλλήλοις τὰ παραπτώματα, καὶ εὔχεσθε ὑπὲρ ἀλλήλων, ὅπως ἰαθῆτε· πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη.

Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν, καὶ προσευχῇ προσηύξατο τοῦ μὴ βρέξαι, καὶ οὐκ ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐνιαυτοὺς τρεῖς καὶ μῆνας ἕξ· καὶ πάλιν προσηύξατο, καὶ ὁ οὐρανὸς ὑετὸν ἔδωκε καὶ ἡ γῆ ἐβλάστησε τὸν καρπὸν αὐτῆς.

Ἀδελφοί, ἐάν τις ἐν ὑμῖν πλανηθῇ ἀπὸ τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπιστρέψῃ τις αὐτόν, γινωσκέτω ὅτι ὁ ἐπιστρέψας ἁμαρτωλὸν ἐκ πλάνης ὁδοῦ αὐτοῦ σώσει ψυχὴν ἐκ θανάτου καὶ καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν".

Επιστολή Ιακώβου ε. στ.10-20

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου