Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Χώρα του Αχωρήτου


Ανεβαίνοντας προς το μοναστήρι ξανά, ένα κοπάδι πρόβατα στον ίσκιο του Σινιάτσικου. Έτσι και μεις, οι Νεοέλληνες, με ραχοκοκαλιά σκυφτή ως και τα πρόβατα και όχι γερτοί ως οι τοιχογραφήμενοι άγιοι του ιερού, του άνευ τέμπλου, της άδειας εκκλησιάς που κούρνιασες. Εντός του σκότους και κάτω απ' το τρεμάμενο φως της ακοίμητης καντήλας, που, καθώς απλωνόταν προς τα πάνω, γινόταν ένα με την αγκαλιά της Πλατυτέρας, έτσι που δεν ξεχώριζες, πού σταματούσε το φως της λυχνίας και πού άρχιζε η Χώρα του Αχωρήτου. Διόλου εντούτοις παράξενο, καθώς  ως "λυχνία, χαίρε, πάγχρυσε" επικαλείται ο αναγνώστης κατά την ακολουθία του αγιασμού την Παναγία. Καθόλου άλλωστε παράδοξο και για την έτερη Χώρα του Αχωρήτου, αυτήν του έρωτα. Έτσι και εκεί, δεν ξεχωρίζεις πού σταματά το φως του ενός και που αρχίζει το φως του άλλου. Και το αντίστροφο όμως, που αρχίζει το σκότος του ενός και πού συμπλέκεται το σκότος και του άλλου. Χώρα του Αχωρήτου. Μπορεί και δοχεία συγκοινωνούντα.

Κατεβαίνοντας, με φτάνει ο απόηχος του "Αλατσατιανού αέρα" από τα Ιώνεια που μόλις άρχισαν. Σε στίχους του Λάμπρου Καμπερίδη, αγαπητού από το "Δος μοι τούτον τον ξένον" κυρίως, που εισέβαλε στην τελική γραφή μιας διατριβής μαζί με το Νεόφυτο τον έγκλειστο, τον άγιο της νήσου Κύπρου. Ανοίγω ξανά τυχαία, όπως ανοίγω σχεδόν πάντα διηγήματα και ποιήματα, τα αδιάβαστα όμως, σε μια εγκάρσια και όρθια ανάγνωση, που συνιστά τέχνασμα ανάγνωσης και απόρροια ξεγελάσματος της καθημερινότητας, και κάποτε απλώς για να συναντηθώ με το τυχαίο. Το ίδιο άλλωστε με την Καινή, τότε όμως για λόγους άμεσης παραμυθίας, έτσι όπως τρέχει κανείς στα εφημερεύοντα φαρμακεία ή στα επείγοντα και για τις πρώτες βοήθειες.

"Η σκληρή πραγματικότητα της ξενιτιάς δημιουργείται με τη συνείδηση της διαφοράς μας με τον έτερο, τον άλλο, τον Φράγκο ή τον Τούρκο. Όσο περισσότερο φανερώνεται η διαφορά τόσο φουντώνει η αίσθηση της ξενιτιάς. Η συνείδηση της ετερότητας καλλιεργείται με τις διαφορές που συντείνουν στη διάκριση του ενός από τον άλλο, επειδή ταύτιση σημαίνει αφομοίωση της ετερότητας στην ταυτότητα του άλλου, δηλαδή απώλεια ταυτότητας. Το στάδιο της αντιπαράθεσης προηγείται σε οποιαδήποτε διδυμική σχέση και λύνεται ή με την ανοικτή ρήξη και άρνηση του άλλου, ή προχωράει στο επόμενο στάδιο της αρμονικής συνύπαρξης με τον άλλο, όπου η ταυτότητα του ενός δεν απειλείται από τον άλλο, επειδή ο ένας συγχωρεί τον άλλο μέσα στη διαφορά του. Ο ένας γίνεται νύχτα και ο άλλος μέρα, το σκοτάδι διαδέχεται το φως και η Πούλια τον Αυγερινό"

ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΜΠΕΡΙΔΗΣ, Δος μοι τούτον τον ξένον, Ίνδικτος

Αδολεσχία των ημερών ή και εκλάμψεις λόγου. Όπως και να έχει, μέχρι να επιστρέψεις, ο λόγος συνιστά ρωγμή, ίσως και παραμυθία.

24 Αυγούστου 2012

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου