Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Pieta εντός βροχής



Κύριε, ὑπερθαύμαστε, ἀνεξερεύνητε καὶ ἀσύγκριτε. Πότε θὰ μὲ παρηγορήσης; Πότε θὰ καταπαύσης τὸ ἄλγος μου; Διότι ὁ πόνος μου δὲν σβύνει μέχρι ποὺ θὰ εἶμαι μακριὰ ἀπὸ τὸν Κύριο.

Κύριε, ἀλλοίμονο σὲ μένα. Ἀλλοίμονο στὴν ψυχή μου! Ἔφυγες μακριά μου, παρηγοριὰ τῆς ψυχῆς μου κι οὔτε μὲ χαιρέτησες. Μπῆκες στοὺς δρόμους σου καὶ εὐλόγησες τοὺς δικούς σου. Ἐγὼ ὅμως δὲν ἤμουν παρών. Σήκωσες τὰ χέρια σου καὶ ἀνελήφθης στὸν οὐρανό, ἐγὼ ὅμως δὲν σὲ εἶδα. Οἱ Ἄγγελοι προανήγγειλαν, ὅτι θὰ ξανάρθης πάλι, ἐγὼ ὅμως δὲν τὸ ἄκουσα. Τὶ νὰ πῶ; Τὶ νὰ πράξω; Ποιὸν δρόμο νὰ πάρω; Ποῦ νὰ τὸν ἀναζητήσω; Ἢ πότε θὰ τὸν εὕρω; Ποιὸν νὰ ἐρωτήσω; «Ποιὸς θὰ ἀναγγείλη στὸν ἀγαπημένο μου ὅτι εἶμαι πληγωμένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη;» (Ἆσμα 2,5 καὶ 5,8). Ἔσβυσε ἡ χαρὰ τῆς καρδιᾶς μου καὶ τὸ γέλιο μου ἔγινε πένθος. «Ἡ σάρκα μου καὶ ἡ καρδιά μου μαράθηκαν» (Ψαλμὸς 72,26), Θεὲ τῆς καρδιᾶς μου καὶ μερίδιό μου! Ἡ ψυχή μου «ἀρνήθηκε νὰ παρηγορηθῆ ἀπὸ ἄλλον» (Ψαλμὸς 76,3), παρὰ μόνο ἀπὸ σένα, ὁ ὁποῖος εἶσαι ἡ γλυκύτητά μου. «Τὶ ὑπάρχει γιὰ μένα στὸν οὐρανό, καὶ ἀπὸ σὲνα τὶ θέλησα πάνω στὴ γῆ;» (Ψαλμὸς 72,25). Ἐσένα θέλω, ἐσένα προσδοκῶ, ἐσένα ἀναζητῶ. Σὲ σένα εἶπε ἡ καρδιά μου, «θὰ ἀναζητήσω τὸν Κύριο» (Ψαλμὸς 33,3). «Μὴ ἀποστρέψης τὸ πρόσωπό σου ἀπὸ μένα» (Ψαλμὸς 6,9).

Φιλάνθρωπε καὶ ὑπεράγαθε! «Σὲ σένα ἐγκαταλείφθηκε ὁ φτωχός. Γιὰ τὸν ὀρφανὸ ἐσὺ εἶσαι βοηθός» (Ψαλμὸς 9,35). Ὦ δυνατὲ συνήγορε, γιὰ μένα τὸν ταλαίπωρο, ποὺ εἶμαι σὰν ἐγκαταλειμμένο ὀρφανό! Ἐγὼ εἶμαι ἕνα νήπιο ποὺ ὀρφάνεψα ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ ἡ ψυχή μου εἶναι σὰν χήρα. Κοίταξε στὰ δάκρυα τῆς ὀρφάνιας καὶ τῆς χηρείας μου, τὰ ὁποῖα σοῦ προσφέρω, μέχρι νὰ μὲ προσέξης. Ἄφησε Κύριε. Ἄφησε καὶ ἐμφανίσου σὲ μένα καὶ θὰ παρηγορηθῶ. Ἔλα δίπλα μου κι ἐγὼ θὰ πετύχω τὸν πόθο μου. Ἀποκάλυψέ μου τὴν δόξα σου καὶ θὰ γεμίση ἡ χαρά μου. «Ἡ ψυχή μου δίψασε γιὰ σένα καὶ πόσο περισσότερο ἡ σάρκα μου» (Ψαλμὸς 62,1). «Ἡ ψυχή μου δίψασε τὸν ζωντανὸ Θεό, τὸν δυνατό. Πότε θὰ φθάσω καὶ θὰ ἰδῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου μου» (Ψαλμὸς 41,2).

Πότε θὰ ἔλθης, παρηγορητή μου, ποιὸν ἔχω νὰ περιμένω; Ὢ ... ἐὰν κάποτε σὲ ἰδῶ, ἀγαλλίασί μου, τὴν ὁποία ἐπιθυμῶ! Ὢ ....ἐὰν κάποτε «χορτάσω βλέποντας τὴ δόξα σου» (Ψαλμὸς 16,15), ἀπὸ τὴν ὁποία τώρα πεινῶ! Ὢ ... ἐὰν κάποτε «μεθύσω ἀπὸ τὰ ἐκλεκτὰ τοῦ οἴκου σου, πρὸς τὸν ὁποῖο στενάζω»! Ἐὰν κάποτε «μὲ ποτίσης ἀπὸ τὸν χείμαρρο τῶν ἀπολαύσεών σου» (Ψαλμὸς 35,8), ἐμένα ποὺ λυώνω ἀπὸ τὴν ἀφόρητη δίψα! Στὸ μεταξὺ ὅμως, Κύριε, «ἂς γίνουν τὰ δάκρυά μου ἄρτος μέρα καὶ νύχτα» (Ψαλμὸς 41,3), μέχρις ὅτου ἡ ψυχή μου ἀκούση, «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος» (Ματθαίου 25,6 καὶ 10). Ὡς τότε ποίμανέ με μέσα στοὺς θρήνους μου. Ἀποκατάστησέ με καὶ ζέστανέ με μέσα στοὺς πόνους μου. Θὰ ἔλθη αὐτὸς ποὺ μὲ ἐξαγόρασε, διότι εἶναι ἀγαθός. «Θὰ ἔλθη καὶ δὲν θὰ ἀργοπορήση» (Ἑβραίους 10,37), διότι εἶναι ἐλεήμων. Σαὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΚΕΓΡΑΓΑΡΙΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ
μτφρ.π.Νικηφόρος Μανάδης, Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά μεταξύ Αρδάσσης και Κρυόβρυσης
Πτολεμαϊδα 2012

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου