Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Του Σταυρού


Κυριακή μετά την Ύψωση σήμερα και ο Σταυρός μνημονεύεται ως την Απόδοσή του. Θυμήθηκα τη συνάντηση του Σεφέρη με τον Eliot, που τη μνημονεύει ο πρώτος στην Εισαγωγή της μετάφρασης της "Έρημης Χώρας" ("Ερημότοπος" κατά Παπατσώνη) του δεύτερου :

"Τρίτη, 31 Ιουλίου 1962

Πήγα ν' αποχαιρετήσω τον Έλιοτ. Αδύνατο νωρίτερα. Ήταν στο Yorkshire. [...] Φεύγοντας, τον παρακάλεσα να υπογράψει μια φωτογραφία που του είχε πάρει ο Μπούκας, κρυφά, σ' ένα σταθμό του Υπόγειου. Γέλασε:
-Η Gloucester Road Tube Station. Πρέπει να είναι πριν από τον πόλεμο.
Καθώς τον αποχαιρετούσα, με ρώτησε πώς κάνομε εμείς οι Ορθόδοξοι το σταυρό μας".

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΗ στην ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ

Δεν ξέρω γιατί τόσο συγκινήθηκα στην πρώτη ανάγνωση, ώστε να είναι από τα ελάχιστα που έχω διαβάσει και θυμάμαι τόσο καθαρά. Ίσως γιατί πολλές φορές ανταμώνουμε ανθρώπους -κάποτε δια της γραφής και μόνο- που τους νιώθουμε σχεδόν συγγενείς και αδελφούς εκ πνεύματος. Ίσως γιατί κάποτε μας γονατίζουν οι μαλακές και σιμιγδαλένιες ψυχές αυτών που καλούμε ετερόδοξους και πολύ περισσότερο η ειλικρίνεια και η ανοιχτοσύνη εκείνη όσων δηλώνουν άπιστοι καθ' όλα. Και η ένδον αγωνία τους. Που τη μοιραζόμαστε εξίσου.

[φωτό: από το μοναστήρι της Παναγίας στην Κλεισούρα. Αρχή του Ιουλίου που πέρασε]



Η βαριά μελαγχολία της μέρας που ενέσκηψε συντροφιά με τη βροχή, η μνήμη της Ανατολής που γι' αυτήν φταίει ο Σεφέρης και όχι ο μακρινός μας  Άγγλος, οδήγησαν τη σκέψη στον "Κήπο του Αγαπημένου" του Ρουμί απ' όπου αποσπώ μια εις εαυτόν υπόμνηση:

Γύρισες τον κόσμο ψάχνοντας τη ζωή
κι όμως η καρδιά σου θα πεθάνει.
Γεννήθηκες
στην ευλογημένη αγκαλιά της ένωσης
κι όμως θα πεθάνεις ολομόναχος.

Αποκοιμήθηκες στην όχθη μιας λίμνης
κι όμως πεθαίνεις στη δίψα.
Στέκεις στην κορφή του θησαυρού
κι όμως θα πεθάνεις πάμπτωχος.

Σε απόδοση της Καδιώς Κολύμβα και από τις εκδόσεις Αρμός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου