Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Die Moldau,



ο Δεσμώτης και η παραμυθία των υδάτων

2 σχόλια:

  1. Για τον Μολδάβα, συνέθεσε ο Σμέτανα, για τον Δούναβη ο Γιόχαν Στράους, ο Βάγκνερ συνέθεσε τον χρυσό του Ρήνου, κλπ. Για τους ελληνικούς ποταμούς απ’ όσο γνωρίζω δεν έχουμε ιδιαιτέρες μουσικές συνθέσεις, εκτός από το χαριτωμένο «Πως τον λέν’ τον Ιλισό» του Μ. Χατζηδάκη, και το φαιδρό «Της Λαρίσης το ποτάμι..» του Γ. Μητσάκη – Σ. Ζαγοραίου. Στα δημοτικά τραγούδια μας όμως, εκεί δίνουμε τη ψυχή μας !
    Πέρνω το θάρρος - το θράσος θα 'λεγα- σε κάποιον που έχει γράψει "Τα παρά τον Αλιάκμονα ερωτικά" να αφιερώσω μια σελίδα από το ημερολόγιο μου που αφορά τον αλιάκμονα.
    ΑΛΙΑΚΜΩΝ

    Η πυκνή ομίχλη φιδοσέρνεται παν’ απ’ το ποτάμι
    Έρπει σαν ζώο τεράστιο, προϊστορικό.
    Άλλοτε μοιάζει δεινόσαυρος.
    Άλλοτε βροντόσαυρος ή κάτι τέτοιο
    με ουρά φολιδωτή και κέρατα αιχμηρά.
    Έρπει ο δράκος ανάμεσα στους σκουροκίτρινους λόφους
    που το ποτάμι πλαισιώνουν.
    Και το ποτάμι παράλληλα στον έρημο δρόμο μόλις που φαίνεται,
    μόλις π’ ακούγεται ο ανεπαίσθητος παφλασμός του.
    Δίπλα στο δρόμο, το ποτάμι συντροφεύει το ταξίδι μου το μοναχικό.
    Κι ο δράκος μ’ ακολουθεί,
    το ποτάμι κι εμένα προστατεύοντας.


    Καστοριά-Κοζάνη
    ----------------------
    Κυριακή πρωί- Μάρτης 2006

    Θανάσης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητέ Θανάση, καλημέρα.
    Εδώ τα ελευθέρια της πόλης -αν θυμάσαι- και μάλιστα τα εκατόχρονά της.

    Ο Μολδάβας εφημερεύει ως άκουσμα εδώ και καιρό -ίσως γιατί θυμίζει πράγματι τα γυρίσματα του Αλιάκμονα.
    Σ ευχαριστώ από καρδιάς για το μοίρασμα του "ημερολογίου καταστρώματος". Θέμα θράσους; Μα ό,τι έχει να κάνει με την ψυχή, αγγίζει. Πόσο μάλλον όταν σου το αφιερώνουν κιόλας και όταν αφορά έναν τόπο τόσο αγαπημένο όσο είναι αυτός, από τις πηγές ως τις εκβολές του.
    Ευτυχώς ο ποταμός είναι ακόμα εδώ και μας συντροφεύει μες στη μοναξιά του. Μια ομίχλη -έτσι όπως την περιέγραψες ή και αλλιώς, σαν άσυλο εξ ουρανού- μας προστατεύει.

    Να' σαι καλά

    Όλγα

    ΑπάντησηΔιαγραφή