Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Σάββατο προς Κυριακή...


ΧΙΟΝΙΣΕ

Ξημερώσαμε κάτασπρα και συνεχίζει να το ρίχνει,
το' χει στρώσει χοντρά, η φθινοπωρινή μετάβαση έληξε
και ξαναεγκαταστάθηκαν τ' αρθριτικά,
διανύουμε τον χειμώνα.
Ο τελευταίος μάγος του Νομού μας Ζούμπος
πρόβλεψε χιόνι 25 Νοεμβρίου,
και χιόνισε στις 24 στα ψηλά.
Σήμερα πρώτη Δεκεμβρίου είμαστε στ' άσπρα,
κρύο για σταφίδες, οικονομημένες Καλημέρες
και λιγότερες διενέξεις, λευκάνθηκε και η πρασιά.
Μετά βγήκε ένας άνεμος
από τη Μπάνιτσα ως τα τελειώματα της περιοχής
τσάκισε δέντρα, στο Κλειδί έσμπρωχνε τα σκυλιά,
θαφτήκαν γιωταχί και πέφταν μύτες.
Μέσα στο Αμύνταιο πήρε παντζούρια
τα σπίτια είχαν ανάψει φώτα αυτοάμυνας,
σε ολόκληρη κωμόπολη
δεν περπατούσε ψυχή.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΕΣ

Μερικές είναι παντοτινά όμορφες
μια ομορφιά ψυχής τις γλυκαίνει
παθαίνουν την εσωτερική φύτρωση του φωτός
που τις κάνει λιγότερο γερασμένες
κι όσα χρόνια τις συναντώ στο δρόμο μου
προσέχω ότι το φως ισοφαρίζει με την υγράδα τους
και δεν διακρίνεται το χνούδι ή μόλις.
Όταν είμαστε καλοπροαίρετοι, το φως μαλακώνει
και μαλακώνει κι εμάς.

ΜΙΜΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ, Παλιές ηλικίες, Ερμής 2002


Σημείωση της ημέρας:

Δε χιόνισε. Όμως, χρόνια πριν, χιόνιζε για τα καλά στα δυτικά της ελλαδικής ενδοχώρας, όταν βρισκόσουν σε ένα γλυκό φθινόπωρο και σχεδόν άνοιξη της κυπριακής. Τι είν' θεός, τι μη θεός, και τι τ' ανάμεσό τους; Τι το τότε, τι το τώρα και τι τ' ανάμεσό τους; Αβυσσος.
Μερικές είναι παντοτινά όμορφες, λέει η Φ., προσφέροντας το ποίημα του Μίμη, παραμυθία για τη σημερινή ημέρα.

Αντιδωρίζω από την "Κύπρον, ιν ντηντ"

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΥΤΕΡΗ

Αρμύρισα τα Clarks για σένα,
τα πρωτοφόρετα

 Η αγάπη είναι βαθύτερη από το συναίσθημα
η αληθινή αγάπη είναι ασυναίσθητη, αδυσώπητη, δυνατή
μας ξαφνιάζει όποτε σπάνια αναβλύσει
κι ενδέχεται να περάσουμε την ζωή μας χωρίς να μάθουμε
αν και ποιους αγαπήσαμε στ' αλήθεια,
συγγενείς, γυναίκες, φίλους
τρομακτικό, μα ισχύει.
Το σκέφτηκα στις κυλιόμενες του Ντέμπεναμς,
πρώην Γούλγουερθ, όπως κατέβαινα
με το βλέμμα σκόρπιο στα κρεμασμένα ρούχα
σαν κουφάρια ψυχών που εξαχνώθηκαν.

ΜΙΜΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ, Κύπρον, ιν ντηντ, Μεταίχμιο 2011

 

3 σχόλια:

  1. Τρόμαξα με τη σιωπή του Θεού. Με την δική σας σιωπή. Και τώρα αναθαρρώ που σας ξαναδιαβάζω.
    Σας αφιερώνω μια κυπριακή μαντινάδα:
    'Ανοιξε γέρημη καρδιά, μεν είσαι μαζεμένη
    τραγούδησε της παρέας μας τώρα πον' μαζεμένη.

    Θανάσης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ:

    Άνοιξε γέρημη καρδιά, μεν είσαι κλειδωμένη
    τραγούδησε της παρέας μας, τωρα πον' μαζεμένη.

    Και για την αντιγραφή,

    Θανάσης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Από καρδιάς ευχαριστώ.
    Οι σιωπές πάντα τρομάζουν. Αυτός είναι ο ρόλος τους. Ή μαρτυρούν τις γέρημες και κλειδωμένες καρδιές. Ο θάνατος, μονάχα αυτός, γελά μαζί τους και μαζί μας. Ο θάνατος, μονάχα αυτός, παίρνει τη ρεβάνς

    Να είστε καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή