Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Ο ευαγγελισμός της αγάπης



Αγρυπνία των Ωρών και πάλι. Παραμυθία μες στο συρφετό των χοϊκών γιορτών. Εκκλησιά κατάμεστη. Μέχρι και πλαστικά σκαμπό επιστρατεύτηκαν. Σκοτάδι ολόκληρο, πλην των καντηλιών. Πιάνω τη γωνιά μου και πασχίζω. Αν μη τι άλλο, σκέφτομαι, αυτός ο Θεός ευαγγελίστηκε την ατόφια αγάπη, δηλαδή την εις πάντας, δίχως διλήμματα, δίχως οπισθοχωρήσεις, δίχως νερό στο κρασί. Την προς τους εχθρούς. Ωχριούν τα περαιτέρω και οι επίλοιποι. Τον κοιτώ απέναντι και εσταυρωμένο. Και έπειτα τους αγίους πάνω στους οποίους σταματά το μάτι μου. Η Αγία του καλοκαιριού, Κυριακή, στη δεξιά κολόνα, αριστερά της και απέναντι ακριβώς ο Άγιος που η λειτουργία του τελείται σήμερα. Στέκομαι ανάμεσά τους και στηριγμένη στη δική μου κολόνα ως να φύγω. Από εδώ τους κοιτώ πάντα. Μοιράζουν κεριά εν μέσω του σκότους και ιεροτελεστικά εντελώς ανάβουν το πρώτο κάθε σειράς. Γεμίζει η εκκλησιά φλόγες. Μοιάζουν με τις ψυχές των όσων τα κρατούν. Χωμένη μες στο σκοτάδι με προσπερνούν. Δεν έχω φλόγα, μήπως δεν έχω και ψυχή; Κάτι σπουδαίο θα γίνει εντούτοις. Από την αριστερή πύλη εξέρχονται παπαδάκια και η εικόνα της Γέννησης. Ο ψάλτης το "Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου". Οι στιγμές κορυφώνονται. Μας καλούν σιωπηλά σε προσκύνημα. Κουνούν τα καντήλια, όπως στις αγρυπνίες του Όρους και γενικώς. Με το πέρας των Ωρών και το "Φως ιλαρόν" αναχωρώ. Γιόρταζε η γιαγιά μου τέτοια μέρα και τώρα στους ουρανούς. Έξω ξαστεριά και ένα δυνατό φεγγάρι να σκορπά ασήμια. Ο σκύλος στο κατώφλι με συνόδευσε μέχρι το σπίτι. Μου θύμισε το σκύλο της Σχολής του ποιητή που αύριο, δηλαδή σήμερα, θα είχε γενέθλια. Η Αλυπία τρίτωσε, σκέφτομαι. Ο Αργύρης, ο Χάρης, ο Μίμης. Τέλος. Σε ένα χρόνο.


"...και έπειτα τα άλιωτα τα χιόνια του χειμώνα
χιόνια των Χριστουγέννων σιωπηλά..."

της ιτιάς. Εδώ λοιπόν ή μήπως εκεί. Και σαν κουβέρτα απλώνεται απάνω μας η προσευχή. Ή μήπως η μουσική. Για να επιβεβαιώσουμε δια της ψυχής μας το "εν μέρει και εν μέρει" του Αλεξανδρινού. Wonderland του Nyman, χρόνια τώρα, πολύ συγκεκριμένα, να επιβάλει την παρουσία της, δηλαδή την ακρόασή της, είτε έχει χιόνια είτε δεν έχει, εκεί και προς το χειμώνιασμα και προς τη φωτιά που σιγοκαίει και προς τα ξύλα που τρίζουν μέσα της και προς το εσπέρας, στο μεταίχμιο φωτός και σκότους, στην ομορφότερη ώρα να τους δώσεις τη σπίθα. Είπα φως και θυμήθηκα:

ΤΟ ΦΩΣ

Και στα πιο σκοτεινά λαγούμια
τα πιο βαθιά
τα πιο λησμονημένα
έρχεται κάποτε
ωσάν σε διάλειμμα
κι όταν κανείς πια τίποτε δεν περιμένει
θαυματουργό
παρήγορο
το φως.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ


Αγρυπνίας τέλος. Έστω και από το σπίτι. Αύριο, δηλαδή σήμερα, αν όχι η ομορφότερη, η πιο γλυκιά ημέρα του χρόνου. Γλυκιά, με την έννοια μαλακή, που μαλακώνει τις ψυχές και τις ανοίγει και ως κουβέρτα τις σκεπάζει. Αυτή η Λειτουργία δεν έχει τέλος.

2 σχόλια:

  1. Σας ευχαριστώ εκ καρδίας, που από ένα blogspot καταφέρατε αυτό που δεν καταφέρνει κανείς. Να μας μεταφέρετε τη γνήσια ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Σε αντιδιαστολή αυτής της ψευδεπίγραφης ατμόσφαιρας που βιώνουμε εδώ στα νότια προάστια της Αθήνας. Αγνοώντας τους χριστουγεννιάτικους ύμνους του Κοσμά του μελωδού «Ῥάβδος ἐχ τῆς ῥίζης Ἰεσσαὶ, Καὶ ἄνθος ἐξ αὐτῆς Χριστὲ,…», ενώ συγχρόνως ακούμε από τα μεγάφωνα του Δήμου την λουθηριανή γερμανική τους μετάφραση “Es ist ein Ros’ entsprungen aus einem Wurzelzart....”
    Να έχετε καλά Χριστούγεννα και να μνημονεύετε Σολωμό και Παπαδιαμάντη .

    Θανάσης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σας ευχαριστώ. Από τα νότια προάστια επίσης σχεδόν άρτι αφιχθείσα.

    Να είστε καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή