Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Περιμένοντας τη βροχή και προπαντός το χιόνι


Περιμένοντας τη βροχή να γίνει χιόνι. Περιμένοντας το χιόνι να μείνει χιόνι. Περιμένοντας και άλλοτε αδημονώντας. Προσδοκώντας και εν τέλει ελπίζοντας. Περιμένοντας ωστόσο. Το κράτιστο όλων; Γιατί όχι. Ρήμα τραχύ, αν και υπόκωφο, επιζητά τους ανθεκτικούς, ευδοκιμεί δε στους μοναχικούς ή και στους έγκλειστους, αγνοείται εντούτοις παντελώς από τους γραμματικούς, τους φιλολόγους, τους Αλεξανδρινούς. Αγνοείται η εμβέλεια ή η υπόσκαφη υπομονή του. Προπάντων αυτή η τελευταία, που προχωράνε χέρι-χέρι, διαβρωτική των φρένων και της ψυχής σαράκι. Αγνοείται. Σπανίως δε επανευρίσκεται, μα θέλει κότσια. Το διαλέγεις, δεν σε άγει. Υποτάσσεσαι, δε φέρεσαι. Ανθίζει, λένε, εν τέλει. Ανθίζεις και συ. Και κάποτε βέβαια το αντίθετο. Μαράζι το λένε. Μαραζώνεις και συ.

[Φλώρινα:Κωστάκης Λούστας]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου