Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Κι έρχεται κι έρχεται. Ξανά και ξανά.


ΣΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

Πεθαίνεις
-όπως-
κι έπειτα το δρόμο
στα ουράνια παίρνεις
ή και στα κατώγεια
αναλόγως
προς τα πού αντέχεις
σύντομα
σύντομα πολύ
είδηση γίνεσαι
και εφημερεύεις
-πού να το' ξερες-
δεν προβλέπονται τέτοια πράγματα
δεν προλαβαίνεις
και προπάντων
δεν τα φαντάζεσαι
πεθαίνεις είπαμε
κι έπειτα εφημερεύεις
ανάρτηση γίνεσαι
σχόλιο και like
όλοι σε θυμούνται
όλοι σε διαμελίζουν
κομμάτια σε κάνουν
ο καθένας
το δικό του διεκδικεί
και κάποτε το μοστράρει
αναλόγως
με το εύρος των όσων διακυβεύονται
αναλόγως
με τους όσους διαξιφίζονται

Φεύγεις εσύ
μα ξοπίσω σου
φωτογραφίες ανασκάπτονται
όπου ποζάρεις
εδώ ή εκεί
σε τόπους λίαν αγαπημένους
όπου άφησες
κομμάτια της ψυχής σου
Λευκωσία και Σαλαμίνα
Αθήνα Φλώρινα Κοζάνη
μα γεζούλ
γεζούλ, αγαπητέ,
και όλα χάνονται
η νήσος
even το σινιάκι
και μάταια τα likes τους
και ο εφήμερος ο θρήνος τους
οι φωτογραφίες
όπου χαμογελάς
με μια χαρά λες αιωνόβια
το ξέρεις
σε μια-δυο μέρες
θα φυράνεις
θ' αντέξουν όπως-όπως ως τα σαράντα
μα θα φανούν μετά τα πέντε
αριθμός αντοχής είπαμε το πέντε
κι ας μην του φαίνεται
για τη λήθη ή και για τη μνήμη
για το θάνατο ή και για τον έρωτα
πέντε χρόνους
και όλα κοσκινίζονται
τόσο θέλει, αγαπητοί,
ούτε μέρα παρακάτω
γι' αυτό
-εγώ σας τα λέω
εγώ π' ούτε κατάλαβα
πώς διάβηκα το κατώφλι
ή κι αν το κατάλαβα
πίσω έκανα και φόρα πήρα-
φροντίστε
όσο καιρός είναι
ξεκαλωδιωθείτε
και επομένως ζήστε
κι ίσως
να διαφυλάξετε
έναν λιγότερο θορυβώδη θάνατο
με επικήδειους ανύπαρκτους
και σχόλια στο fb σας ελάχιστα
και ενδεχομένως
ήσυχους να σας αφήσουν
την καινή κατάσταση
εγκαίρως να ενδυθείτε
ώσπου να συνηθίσετε
και ανενόχλητοι πια
και καθ' όλα αβαρείς
στους στίχους σας να επιστρέψετε
στο ρούχο
που ταιριάζει απάνω σας
καλύτερα και από το σώμα
με την ψυχή λοιπόν
θα συνεχίσετε
που αιωνίως
θα σας παραστέκεται
δίχως να σιωπά
με την ψυχή
στίχους να γράφετε
αλλιώτικους από τα πριν
καθισμένοι όμως τώρα
σ' ένα βράχο
ως ο Οδυσσέας στην Ωγυγία
με καρφωμένο το βλέμμα
εις το πέλαγος
εκεί όπου απέδρα πάσα ελπίδα
και η αφή ατόφια
και κυρίως ό,τι απέμεινε απ' τη σιωπή
οδυρόμενοι
για τους στίχους εκείνους
που γράψατε
μα δεν τους ζήσατε

Τα' παμε λοιπόν
το πένθος ταιριάζει στην ποίηση
ή μήπως τ' άλλο.


12.45 π.μ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου