Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Mια πέτρα κοινή. Μια του βουνού.


"Γιατί νομίζω πως ένα πράγμα δείχνει την αξία του ανθρώπου, το να μπορή να βγαίνη όποταν θέλει από μέσα από τους ανθρώπους, δηλαδή το να μη χάνεται μένοντας μεταξύ τους. Πώς θα δοκιμασθή αλλοιώς; Καμμιά σκέψη δεν είναι σωστή αν δεν έχει γεννηθή ή ψηθή μέσα στο ανακάτωμα με τους ανθρώπους.

Ό,τι και αν συμβή στη ζωή μου, πάντα θα έχω παρηγοριά και χαρά μία μέσα μου και μεγάλη, την ψυχή μου. Μπορεί να με ταράξουν μερικά πράγματα στον κόσμο, μα θα βρω πάλι κάποτε τον εαυτό μου. Κατακάθονται οι ταραχές και ξαναβλέπω την ψυχή μου, τη μόνη χαρά μου. Πώς χαίρομαι απόψε που βλέπω πως δεν είμαι πολύτιμος και πως δεν είναι ανάγκη να προσέχω τον εαυτό μου. Δεν είμαι πετράδι για να μου πρέπει χρυσό ή ασημένιο δέσιμο. Δεν είμαι ζάχαρη για να προσέχω μη μ' εύρη η βροχή και λειώσω, για η φωτιά και καώ. Μερικοί μπορεί να με πήραν πως είμαι από κρύσταλλο, από μάρμαρο ή από διαμάντι. Αλλά δεν είμαι πετράδι, δεν είμαι ανάγλυφο, δεν είμαι κρύσταλλο διάφανο, είμαι μια πέτρα κοινή που γίνεται ασβέστης και θρύψαλα και αγκωνάρι. Μπορεί να βρεθώ έξαφνα χτισμένη ασάλευτα σ' έναν τοίχο μέσα ή κρυμμένη στο χώμα ή παραριγμένη στη δημοσιά. Επάνω μου περνούν των αμαξιών οι ρόδες και σκοντάφτουν επάνω μου οι άνθρωποι οι βιαστικοί, και κάποτε, τη νύχτα, το πέταλο κανενός αλόγου με χτυπά και αστράφτω. Μπορεί τα παιδιά, καμμιά εορτή, να με πάρουν να παίξουν λιθάρι, μπορεί κανένας διαβάτης να με σηκώση να με ρίξη σε κανένα σκυλί, μπορεί να βρεθώ καμμιά φορά κατρακυλώντας από το βουνό και να χτυπώ δώθε κείθε, καθώς περνώ ανάμεσα στις πέτρες, στους βράχους, στα δέντρα και στα χαμόκλαδα, μπορεί κατρακυλώντας να τραβήξω ίσως και άλλες πέτρες πίσω μου και φθάνοντας στον κάμπο να χτυπήσω κανέναν άνθρωπο. Μπορεί και στο καμίνι να με ρίξουν οι άνθρωποι για να γίνω ασβέστης. Μπορεί και σε κανένα πηγάδι να με πετάξουν και κει να μείνω. Όλα μπορούν να γίνουν μα και αξίζω να τα πάθω όλα γιατί δεν είμαι ατίμητο πετράδι, κρύσταλλο ή ανάγλυφο, παρά μόνο μια πέτρα του βουνού και του δρόμου που οι σοφοί μπορεί να με ονομάζουν ασβεστίτη".

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ, Μαρτύρων και ηρώων αίμα, 1907 
ποίηση Γεωργίου Δροσίνη από τον Μίκη Θεοδωράκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου