Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Πένθιμη σιωπή


Νυχτολούλουδο ανθισμένο μες στην πανσέληνο του Σεπτέμβρη. Φεγγάρι ολόγιομο, καρπός και ωρίμασε, πανσέληνος, ανθός και άνθισε. Μοσχοβολούν οι αυλές φθινόπωρο που μεστώνει. Μια σιωπή, απόλυτη σιωπή, σκεπάζει τη νύχτα. Ούτε σκυλιά ούτε περαστικοί ούτε και αυτοκίνητα. Σχεδόν σε φοβίζει. Ίσως ο θάνατος που ενέσκηψε. Ίσως ο θάνατος που καραδοκεί. Ίσως αυτός που ήδη βαδίζει. Μαζεύεσαι σε πανωφόρια πρόχειρα, σε ζακέτες κουλουριάζεσαι, κρυώνεις. Κρυώνουμε.

Αποδημητικά πουλιά σπαθίζουν τα ουράνια. Προετοιμάζονται γι 'αυτό που δεν βλέπουμε. Γι' αυτό που έρχεται μέρα τη μέρα και ώρα την ώρα. Τα βλέπεις ολοένα να φεύγουν, σε ώρες του σούρουπου, βιαστικά, σχεδόν τρομαγμένα. Σα να οσφρίζονται αντάρα που εισελαύνει.

Στριφογυρνά -πιο πολύ από ποτέ- τούτο το μελοποιημένο του Ουράνη. Αποδημητικός και αυτός σαν και αυτά. Το καταθέτω έτσι ακριβώς όπως το ακούω και αγαπώ. Με καρυωτακικούς χαιρετισμούς όπως του πρέπει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου