Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Ασκήσεις σεισμού


Ασκήσεις σεισμού. Παιδιά που περπατούν και παιδιά που όχι. Παιδιά που βλέπουν και παιδιά που όχι. Παιδιά που ακούν και παιδιά που όχι. Σε κοιτούν. Οδηγίες δίνεις και δείχνεις τον τρόπο που ένα τρίγωνο ενδεχομένως να γίνει σωστικό. Τουλάχιστον για κάποιους. Τουλάχιστον γι' αυτούς που θα το μπορούν στο πλάι του να τρέξουν να κρυφτούν. "Κυρία, αν γίνει σεισμός, εγώ κάθομαι όπως είμαι;". Κοιτάς το αναπηρικό καροτσάκι σα να βλέπεις για πρώτη φορά το αυτονόητο. Η ερώτηση σε σωριάζει. Αγνοείς την απάντηση, μα τη δίνεις ως ενήλικας και όπως-όπως. Λες κάτι σαν "όλοι μαζί θα είμαστε" και άλλες προχειρότητες, ενώ το ξέρεις καλά πως σε τούτες τις περιπτώσεις ο καθείς είναι μονάχος του. Εντούτοις το νιώθεις βαθιά πως οι πρώτοι που θα τρέξουν δίπλα του, είναι τα χέρια αυτά τα παιδικά που στα διαλείμματα τον συντροφεύουν και που τον περπατούν σα να μαζί τους περπατά. Και που τον αγαπούν. Γι' αυτό ακριβώς που είναι.


 Κι ύστερα πάλι το γενικό και εύκολο πρόσταγμα, "Σηκωθείτε όλοι όρθιοι να ψάλουμε τον Εθνικό Ύμνο". Τον κοιτάς μπροστά σου, δεύτερη φορά σε δυο μέρες, σα να βλέπεις για πρώτη φορά ξανά το αυτονόητο. Θα το' θελε βέβαια πολύ, πολύ θα' το θέλε και περισσότερο από ό,τι άλλο, αυτός μα και τα άλλα παιδιά με αναπηρία, όρθιος να σταθεί και να φωνάξει ή με τα μάτια ανοιχτά και να δει ή με τα αυτιά και να ακούσει. Πολύ θα το' θελε να είναι όπως και οι άλλοι. Να κάνει ακόμα και ασκήσεις σεισμού ή στο σχολείο να πηγαίνει με τα πόδια ή την τάξη του να βρίσκει ανεμπόδιστος ή το κουδούνι να ακούει όπως και όλοι. Μα είναι "αλλιώς". Και για τον ίδιο και για τους άλλους. Και οι άλλοι, δεν είναι πως δε θέλουν, είναι πως κάποτε αργούν να νιώσουν κάτι από αυτό το μασίφ "αλλιώς" εκείνου.

Μάτια παιδικά και σπλαχνοφόρα, μάτια παιδιών που ζούνε στο "αλλιώς", για να φωτίζουν με το φως τους το σκοτάδι των υπολοίπων. Μάτια παιδιών που στις μύτες σηκώνονται κι απλώνουνε στα φύλλα της λεμονιάς και τη φιλούνε, παιδιά μικρά, παιδιά "αλλιώς", που με τα δέντρα μιλάνε και τα πουλιά, ανοχύρωτα σε όλα, όταν όλοι οι άλλοι, εμείς οι κανονικοί, διάγουμε βίον τεθωρακισμένο και "χαμερπή", για να θυμηθώ και τον Εμπειρίκο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου