Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Επιμύθιο ή και Μαραθώνιοι ζωής


Τον βλέπεις κάθε μέρα. Στα θρανία της Α'. Τον βλέπεις τα τελευταία χρόνια με τους φίλους του, με το γιο τον μικρό. Καλοϊσκιωτο παιδί. Απλώνει μονάχα φίλους στο πέρασμά του. Ευγένεια και χαμόγελο. Και τώρα τον καμαρώνεις για μια ακόμη φορά. Όλοι τον καμαρώνουμε. Γιατί η ζωή είναι το πιο ακριβό βιβλίο. Και κείνος ήδη το ξεδιπλώνει.


 ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ

Βγήκανε βόλτα στο πάρκο. Αυτός, γύρω στα εξήντα με έντονο κινητικό και διανοητικό πρόβλημα και εμφανή κρανιακή δυσμορφία. Αυτή, πάνω από εβδομήντα, κάτασπρα μαλλιά, βαθιές ρυτίδες, σίγουρα όχι μόνο λόγω ηλικίας, κυρτωμένο σώμα.
Και οι δυο τους μετά βίας έσερναν τα βήματά τους.
Εκείνο που με έκανε να τους προσέξω, δεν ήταν το παρουσιαστικό τους, αλλά το με πόση φροντίδα, στοργή, αγάπη και τρυφερότητα, αυτή κρατούσε το συνοδό της από το χέρι.

Λένε πως η καλή λογοτεχνία είναι αυτή που σε κάνει να δακρύσεις από χαρά ή από λύπη, δεν έχει σημασία.
Μα, το καλύτερο βιβλίο είναι η ζωή η ίδια.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΡΟΣ, Ταξιδιωτικός οδηγός, Ιανός 2013

και Γιάννης Μητρούλης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου