Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Περί θυμού


Έχω έναν φίλο, ζωγράφο κατ' ουσίαν. Λέει ότι δεν πιστεύει. Όπως και άλλοι φίλοι μου που είναι εδώ και άλλοι που πέρασαν στο επέκεινα. Τον σέβομαι και τον αγαπώ. Τις προάλλες θέλοντας και μη "άκουσε" το θυμό μου. "Μη θυμώνεις" μου λέει από την άλλη γραμμή. "Εγώ δεν πιστεύω, το ξέρεις άλλωστε, αλλά όταν θυμώνω, λέω από μέσα μου το Πάτερ ημών και μετά γαληνεύω. Πρέπει να έχουμε κατανόηση με τις αδυναμίες των ανθρώπων. Πρέπει να συγχωρούμε". Ένιωσα κύμβαλο αλαλάζον. Εκείνος που δεν πιστεύει, προσεύχεται κατ' ουσίαν και συγχωρεί από καρδιάς και εγώ η δήθεν, φωνάζω έξαλλη και σκοντάφτω στη συγχωρητικότητα μονίμως. Το ποιον από τους δυο μας θα ακούσει ο Θεός δε θέλει και ρώτημα. Ο Φαρισαίος και ο Τελώνης επανακάμπτουν στη σκηνή. Αν ήμουν παπάς, θα τον έκανα κήρυγμα. Δεν είμαι όμως και έτσι τώρα μιλώ σε σας. Ευγνωμονώ το Θεό που με προικίζει με τέτοιες ψυχές και τέτοια συναπαντήματα. Μια τέτοια ψυχή έχει τη δύναμη να σε κάνει καλύτερο. Μια τέτοια μουσική επίσης. Μαλακώνει, όπως του ανθρώπου πρέπει. Έστω και προσώρας. Αν τους δείτε πουθενά και αν τους ανταμώσετε, μην παραλείψετε να τους ασπαστείτε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου