Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

Το νησί και το κοινόβιο


 

Ο Φεβρουάριος είναι μήνας παράξενος, έχει κάτι μυστικιστικό. Υποτίθεται ότι είναι μέσα στην καρδιά του χειμώνα, αλλά είναι πιο χαμογελαστός και από τον Μάρτιο ακόμα, που φέρνει την άνοιξη στις 22. Είναι και μικρός, τελειώνει γρήγορα. Και μόλις φύγει έχει φύγει μαζί του όλη ή γκριζάδα του χειμώνα, οι μέρες έχουν μεγαλώσει πάλι αρκετά, τα μεγάλα ζόρια έχουν περάσει. Το νησάκι μέσα μου μπορεί να ονειρευτεί λιακάδες, κι αυτό πολύ βοηθάει.

Δεν μιλάω για τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά ζόρια που δεν έχουν τελειωμό και δεν κοιτάνε Φεβρουάριο ή Αύγουστο. Αυτά ήρθαν για να μείνουν, έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στην ελληνική πραγματικότητα και θα κάνουν πολλά χρόνια, μια δεκαετία και βάλε για να φύγουνε εντελώς, να μπορέσει πάλι ο τόπος να ορθοποδήσει, δημιουργικός, παραγωγικός, αυτάρκης, γελαστός. Μιλάω για το άλλο κομμάτι, το μέσα μας κομμάτι.

Γιατί μέσα μας έχουμε ένα νησάκι που περνάει κι’ αυτό περιόδους συννεφιασμένες, με κρύο και καταιγίδες, στερήσεις, πολύ περιορισμένο ανεφοδιασμό λόγω των τρικυμιών που δεν επιτρέπουνε στα καράβια και τις βάρκες με τα «αγαθά» που όλοι έχουμε ανάγκη να φτάσουν μέχρι το λιμανάκι του. Δεν καταφέρνει να πλησιάσει η στοργή, το χάδι, η αγάπη, το φιλί, η αγκαλιά, ο έρωτας, η τέχνη, το τραγούδι – γιατί σκάνε πάνω στα βράχια με τα κύματα και το νησάκι αναγκάζεται να τα βγάλει πέρα με ό,τι έχει, με τα απολύτως αναγκαία. Αυτό δεν έχει σχέση ούτε με κυβερνήσεις ούτε με αντιπολιτεύσεις – είναι ιδιωτικό ζήτημα και λύνεται μονάχα με την ιδιωτική πρωτοβουλία του καθενός μας χωριστά. Αν (για παράδειγμα) δοκιμάσεις να καρφώσεις το βλέμμα σου αποφασιστικά σ’ αυτά τα βαριά σύννεφα τα μολυβένια που σε καταπλακώνουν, ψάχνοντας να τα τρυπήσεις, να τα διαπεράσεις και να ανοίξεις μια τρυπούλα να μπουν οι πρώτες λίγες αχτίδες, αμέσως όλο το τοπίο θα αλλάξει και η τρικυμία θα σταματήσει και η θάλασσα θα γίνει λίμνη και οι ανεφοδιασμοί θα ξεφορτώνονται στο παλιό λιμανάκι σου χαλαρά και όμορφα, ώστε να νοιώθεις επιτέλους πάλι ευτυχισμένος, τυχερός, χαρούμενος –στην ουσία ερωτευμένος. 

Είναι δύο τα ταμπλό στα οποία «παίζουμε» συγχρόνως και δεν πρέπει να παραμελούμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Το πρώτο είναι ο κοινός μας βίος, η κοινωνία –για την οποία πρέπει να νοιαζόμαστε πολύ και να παλεύουμε για τα δίκια της και να δίνουμε τους αγώνες μας, ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του, για να βελτιώνεται ο μέσος όρος του «κοινού-βίου» μας, του κοινοβίου μας. Και το άλλο είναι το μέσα μας νησάκι που θέλει συνεχή φροντίδα, σαν τον μικρό πλανήτη του «Μικρού Πρίγκιπα», εκεί όπου φυτρώνουν συνεχώς τα μπάομπαμπς και αν δεν τα ξεριζώνεις κάθε μέρα αποφασιστικά και με πειθαρχία μεγάλη, κινδυνεύεις να πνιγείς από ασφυξία μέσα στην τρελή ικανότητά τους να πολλαπλασιάζονται και να θεριεύουν, μέχρι που δεν μένει χώρος πια για τίποτε άλλο στο νησάκι σου –και πάει, την έβαψες, είσαι μέσα σου κάρβουνο και ας έχουν λυθεί όλα τα «εξωτερικά» προβλήματα του κοινοβίου: Όσο και αν ευημερεί το κοινόβιο γύρω σου, αν δεν έχεις φροντίσει εσύ το νησάκι μέσα σου, δεν μετράς για ζωντανός άνθρωπος.

Κι’ αντίστροφα: Όσο και αν έχεις περιποιηθεί το μέσα σου νησάκι, όσο και αν το έχεις φροντίσει να είναι άψογο και να έχει όλα τα καλά, αν δεν έχεις ασχοληθεί με όσα συμβαίνουν γύρω σου, στο κοινόβιο, μέσα στην αληθινή ζωή όπου ζεις και δουλεύεις και πουλάς και αγοράζεις και δημιουργείς και μοιράζεσαι, τίποτα δεν είσαι. Ένας δυστυχισμένος μοναχικός μαγκούφης είσαι, που έχει φροντίσει μοναχά τον εαυτούλη του.

Ζούμε συγχρόνως σε δυό παράλληλες πραγματικότητες όλοι μας και πρέπει να φροντίζουμε να τις συντονίζουμε για να μπορούμε να προχωράμε μπρός για τον σκοπό της ζωής –που είναι η ευτυχία.


Ο Φεβρουάριος είναι μήνας παράξενος, έχει κάτι μυστικιστικό. Υποτίθεται ότι είναι μέσα στην καρδιά του χειμώνα, αλλά είναι πιο χαμογελαστός και από τον Μάρτιο ακόμα, που φέρνει την άνοιξη στις 22. Είναι και μικρός, τελειώνει γρήγορα. Και μόλις φύγει έχει φύγει μαζί του όλη ή γκριζάδα του χειμώνα, οι μέρες έχουν μεγαλώσει πάλι αρκετά, τα μεγάλα ζόρια έχουν περάσει. Το νησάκι μέσα μου μπορεί να ονειρευτεί λιακάδες, κι αυτό πολύ βοηθάει.
Δεν μιλάω για τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά ζόρια που δεν έχουν τελειωμό και δεν κοιτάνε Φεβρουάριο ή Αύγουστο. Αυτά ήρθαν για να μείνουν, έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στην ελληνική πραγματικότητα και θα κάνουν πολλά χρόνια, μια δεκαετία και βάλε για να φύγουνε εντελώς, να μπορέσει πάλι ο τόπος να ορθοποδήσει, δημιουργικός, παραγωγικός, αυτάρκης, γελαστός. Μιλάω για το άλλο κομμάτι, το μέσα μας κομμάτι.
- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politismos&id=2220#sthash.eWASJ0nK.dMBfU6Je.dpuf


Το πόρταλ





Το νησί και το κοινόβιο


του Άρη Δαβαράκη
2 εικόνες
Ο Φεβρουάριος είναι μήνας παράξενος, έχει κάτι μυστικιστικό. Υποτίθεται ότι είναι μέσα στην καρδιά του χειμώνα, αλλά είναι πιο χαμογελαστός και από τον Μάρτιο ακόμα, που φέρνει την άνοιξη στις 22. Είναι και μικρός, τελειώνει γρήγορα. Και μόλις φύγει έχει φύγει μαζί του όλη ή γκριζάδα του χειμώνα, οι μέρες έχουν μεγαλώσει πάλι αρκετά, τα μεγάλα ζόρια έχουν περάσει. Το νησάκι μέσα μου μπορεί να ονειρευτεί λιακάδες, κι αυτό πολύ βοηθάει.
Δεν μιλάω για τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά ζόρια που δεν έχουν τελειωμό και δεν κοιτάνε Φεβρουάριο ή Αύγουστο. Αυτά ήρθαν για να μείνουν, έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στην ελληνική πραγματικότητα και θα κάνουν πολλά χρόνια, μια δεκαετία και βάλε για να φύγουνε εντελώς, να μπορέσει πάλι ο τόπος να ορθοποδήσει, δημιουργικός, παραγωγικός, αυτάρκης, γελαστός. Μιλάω για το άλλο κομμάτι, το μέσα μας κομμάτι.
Γιατί μέσα μας έχουμε ένα νησάκι που περνάει κι’ αυτό περιόδους συννεφιασμένες, με κρύο και καταιγίδες, στερήσεις, πολύ περιορισμένο ανεφοδιασμό λόγω των τρικυμιών που δεν επιτρέπουνε στα καράβια και τις βάρκες με τα «αγαθά» που όλοι έχουμε ανάγκη να φτάσουν μέχρι το λιμανάκι του. Δεν καταφέρνει να πλησιάσει η στοργή, το χάδι, η αγάπη, το φιλί, η αγκαλιά, ο έρωτας, η τέχνη, το τραγούδι – γιατί σκάνε πάνω στα βράχια με τα κύματα και το νησάκι αναγκάζεται να τα βγάλει πέρα με ότι έχει, με τα απολύτως αναγκαία. Αυτό δεν έχει σχέση ούτε με κυβερνήσεις ούτε με αντιπολιτεύσεις – είναι ιδιωτικό ζήτημα και λύνεται μονάχα με την ιδιωτική πρωτοβουλία του καθενός μας χωριστά. Αν (για παράδειγμα) δοκιμάσεις να καρφώσεις το βλέμμα σου αποφασιστικά σ’ αυτά τα βαριά σύννεφα τα μολυβένια που σε καταπλακώνουν, ψάχνοντας να τα τρυπήσεις, να τα διαπεράσεις και να ανοίξεις μια τρυπούλα να μπουν οι πρώτες λίγες αχτίδες, αμέσως όλο το τοπίο θα αλλάξει και η τρικυμία θα σταματήσει και η θάλασσα θα γίνει λίμνη και οι ανεφοδιασμοί θα ξεφορτώνονται στο παλιό λιμανάκι σου χαλαρά και όμορφα, ώστε να νοιώθεις επιτέλους πάλι ευτυχισμένος, τυχερός, χαρούμενος –στην ουσία ερωτευμένος.
Είναι δύο τα ταμπλό στα οποία «παίζουμε» συγχρόνως και δεν πρέπει να παραμελούμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Το πρώτο είναι ο κοινός μας βίος, η κοινωνία –για την οποία πρέπει να νοιαζόμαστε πολύ και να παλεύουμε για τα δίκια της και να δίνουμε τους αγώνες μας, ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του, για να βελτιώνεται ο μέσος όρος του «κοινού-βίου» μας, του κοινοβίου μας. Και το άλλο είναι το μέσα μας νησάκι που θέλει συνεχή φροντίδα, σαν τον μικρό πλανήτη του «Μικρού Πρίγκιπα», εκεί όπου φυτρώνουν συνεχώς τα μπάομπαμπς και αν δεν τα ξεριζώνεις κάθε μέρα αποφασιστικά και με πειθαρχία μεγάλη, κινδυνεύεις να πνιγείς από ασφυξία μέσα στην τρελή ικανότητά τους να πολλαπλασιάζονται και να θεριεύουν, μέχρι που δεν μένει χώρος πια για τίποτε άλλο στο νησάκι σου –και πάει, την έβαψες, είσαι μέσα σου κάρβουνο και ας έχουν λυθεί όλα τα «εξωτερικά» προβλήματα του κοινοβίου: Όσο και αν ευημερεί το κοινόβιο γύρω σου, αν δεν έχεις φροντίσει εσύ το νησάκι μέσα σου, δεν μετράς για ζωντανός άνθρωπος.
Κι’ αντίστροφα: Όσο και αν έχεις περιποιηθεί το μέσα σου νησάκι, όσο και αν το έχεις φροντίσει να είναι άψογο και να έχει όλα τα καλά, αν δεν έχεις ασχοληθεί με όσα συμβαίνουν γύρω σου, στο κοινόβιο, μέσα στην αληθινή ζωή όπου ζεις και δουλεύεις και πουλάς και αγοράζεις και δημιουργείς και μοιράζεσαι, τίποτα δεν είσαι. Ένας δυστυχισμένος μοναχικός μαγκούφης είσαι, που έχει φροντίσει μοναχά τον εαυτούλη του.
Ζούμε συγχρόνως σε δυό παράλληλες πραγματικότητες όλοι μας και πρέπει να φροντίζουμε να τις συντονίζουμε για να μπορούμε να προχωράμε μπρός για τον σκοπό της ζωής –που είναι η ευτυχία.
- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politismos&id=2220#sthash.eWASJ0nK.dMBfU6Je.dpuf

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου