Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Αποκόμματα


Τον λέγαν Δημήτρη. Κλεισμένος για μήνες στην καρδιοχειρουργική. Λίγο πριν τη Μεγάλη Βδομάδα φωνάζει το γιατρό πως τον θέλει. "Πες μου, τι θες. Θες να σου φέρω παϊδάκια, θες μπιφτέκια, τι θες;". Και γελά. "Θέλω να κατέβω στη λειτουργία την Ανάσταση". Εκείνος χαμογέλασε κι έφυγε. Δεν του είπε τίποτα. Ο Δημήτρης δεν κατέβηκε. Έφυγε μες στον Ιούλη. Ανήμερα των γενεθλίων του στο χώμα. Σαράντα και κάτι. Μου τον θύμισε σήμερα η αδελφή του.

Τη λέγαν Παρασκευή. Έφυγε σήμερα. Ήταν πενήντα, μα σήμερα έμοιαζε κοριτσόπουλο. Μ' ένα χαμόγελο στις παρειές, στα χείλη. Πρώτος είχε φύγει εκείνος. Νέος πολύ. Τη νύχτα που ανέβαινε, μπήκε στο ύπνο της και την αγκάλιασε, τη σήκωσε ψηλά και της μιλούσε. Της χάιδευε τα μαύρα της μαλλιά. Την έγνοιά της είχε που την άφηνε. Την αποχαιρετούσε. Τις λεπτομέρειες έχει χρόνια που μου τις είπε. Ήθελα να τις ξανακούσω. Δεν την πρόφτασα. Με ξεγέλασε πως είχε χρόνο ακόμα. Πως θα' ναι μαζί μας για λίγο ακόμα. Για χτες, για προχτές, για αύριο. "Θα ξανάρθω" της είπα. Με πρόφτασε κείνη. Και μου' μεινε το συσπασμένο παράπονο μες απ' τη μισάνοιχτη πόρτα, έτοιμο να λυθεί σε δάκρυα, που δε χύθηκαν. Μα σήμερα χαμογελούσε. Σαν κοριτσόπουλο. Απόψε μαζί τα λένε εκεί πάνω.

Δεν ξέρω πώς τον λέγαν. Προτού μια μέρα έμενε στην Ηλιούπολη. Μες στο χρόνο έχασε τη μάνα. Και λίγο μετά τη δουλειά. Κλείστηκε στο σπίτι τους. Δεν έβλεπε κανέναν. Βοήθεια από κανένα δε ζήτησε. Μα και κανείς δε ρώτησε αν τη χρειαζόταν. Πέθανε σήμερα από ασιτία. 37 χρονών. Το όνομά του, συνεχίζω να μην το ξέρω.

Καλή Ανάσταση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου