Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Πένθος ενέσκηψε


ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 

Πλένω τα μάτια στη θάλασσα και στον Ουρανό που γιορτάζουν
σας θυμάμαι αρχαίοι φίλοι
όσοι μείνατε στην πέρα ακρογιαλιά φοβούμενοι.
συλλογίζομαι αυτούς που πέθαναν ετοιμάζοντας τα δισάκια
ξέρω πως τάχαν όλα έτοιμα
μα τους βρήκε ο θάνατος στην προκυμαία
ελπίζω και πιστεύω στην αγάπη του Θεού και της θάλασσας.
πώς να μη θυμηθώ όσους σκότωσε ο πόλεμος
πόσους φτώχυνε γυμνώνοντάς τους
πόσους έκαμε να γυρίσουν πίσω βλαστημώντας
κι άλλους που δεν πήγανε να πάρουν παράσημα κι αποζημιώσεις
κι άλλους πάλι που τα φορούν ανάξια στις εθνικές επετείους
άλλοι που πεθαίνουν λίγο-λίγο στα λιμάνια
άλλοι που πεθαίνουν τώρα που σας γράφω.
Δεν ξέρω πώς δεν ξέρω
πάντα βρίσκεις μια γωνιά για πόλεμο
μια γωνιά ειρήνης
ένα σανίδι για σχεδία, μια σημαία και μια θάλασσα
η Ελλάδα είναι νησί, θάλασσα, καράβι
ο άνθρωπος διαλέγει μοναχός πώς θα πεθάνει.
ευχαριστώ τον Θεό που θυμάμαι
αρχαίοι φίλοι ζωντανοί και πεθαμένοι
ευχαριστώ και τον Θεό που με θυμάται.
ο άνθρωπος πεθαίνει μονος
κι ο άγγελος πηγαίνει την ψυχή του
στον δακρυσμένο θεό από χαρά ή λύπη
μακάριοι οι θαλασσοπεθαμένοι
όσους τους βρήκε ο θάνατος στο ταξίδι...

μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Των Αγίων Πατέρων τα χαράματα. Ανέβηκε και τούτος μαζί τους. Και τον πενθούμε. Όσοι ακουμπούσαμε στη μορφή και στη γραφή του. Όσοι τον νιώσαμε να υπάρχει ως ποιητής. Με αυτή τη ρασοφόρα μορφή του. Την κεκαλυμμένη ποιητική ψυχή του. Τον πενθούμε. Και τον νιώθουμε τώρα από πάνω. Και τον παρακαλούμε να συνεχίσει να κάνει ό,τι και εδώ έκανε. Να μας έχει στην προσευχή του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου