Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

"Ο θάνατος, η γενέθλιος μέρα"


"Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών"

Αυτή η προσδοκία είναι η μεγαλύτερη κι η καλύτερη. Μετά την Ανάσταση του Χριστού δεν υπάρχουν περιθώρια απογνώσεως. Ο θάνατος νικήθηκε με τον θάνατο. Ο θάνατος των οσίων είναι γενέθλιος ημέρα. Τους αγίους τους εορτάζουμε την ημέρα της εκδημίας τους και όχι της γεννήσεώς τους. Μπορούμε να περιπαίζουμε τον θάνατο. Να προσδοκούμε Ανάσταση.

Ο Μαρξ στις χιλιάδες σελίδες που έγραψε δεν αναφέρει ούτε μια φορά τη λέξη θάνατος. Κι είναι το πιο σίγουρο στη ζωή. Μόνο ο Θεός μπορεί να λυτρώσει τον άνθρωπο από τον φόβο του θανάτου. Ο μοναχός ζει ως νεκρός κι αυτή η εκούσια νέκρωσή του τού δίνει μια ελευθερία. Όλα είναι πένθιμα κι όμως ζωηφόρα. Πολλά του θυμίζουν τον θάνατο και τίποτε δεν τον απελπίζει.

Είναι μεγάλη ευλογία αυτή η αφοβία του θανάτου. Μακάριοι οι κατέχοντες το δώρο, όταν ένας κόσμος πάσχει από φοβίες και ταράζεται μόνο στο άκουσμα του θανάτου. Φοβάται ο ανέτοιμος. Φοβάται ο ανέντιμος. Φοβάται ο φιλήδονος και φιλάργυρος. Φοβάται ο αθεόφοβος.

Η προσδοκία της βέβαιης αναστάσεως των σωμάτων, που κατά θαυματουργικό τρόπο θα προσλάβουμε και θα μετέχουν της χαράς ή της λύπης, είναι τιμή στο ανθρώπινο σώμα, το οποίο πρέπει να σεβόμαστε και να προσέχουμε, μόνο όσο του πρέπει κι αξίζει. Η νύχτα πάντα θυμίζει τον θάνατο, και το στασίδι, και το ράσο, και το σώμα, και το κλινάρι, και το κελλί κι όλα φέρνουν το φως, την ανάσταση, την αιωνιότητα, την ευφροσύνη και την αγαλλίαση, τον αγγελικό όρθρο.

Αιωνία η μνήμη των αειμνήστων και αξιομακαρίστων κτιτόρων της αγίας και ιεράς μονής ταύτης: Ιερωνύμου, Ιωάννου, Χρυσοστόμου και Ιωάννου των μοναχών, που προείδαν το τέλος τους, που το ανέμεναν χαρωπά, που κέρδισαν τη χαρά της νίκης, της αφοβίας, της ελπίδος, της ατελεύτητης ειρήνης και της ατέρμονης ελευθερίας.

Αιωνία η μνήμη αυτών"

Μωυσής μοναχός αγιορείτης

Αιωνία η μνήμη αυτού, του Μωυσή, Κύριε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου