Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Το φως

  

ΟΙ ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΙ

Πόσο όμορφοι είναι όσοι κοιμόνται έτσι ξαπλωμένοι γυμνοί,
Επιπλέουν πιασμένοι χέρι με χέρι πάνω σ' όλη τη γη, απ' την ανατολή ως τη δύση,
έτσι ξαπλωμένοι γυμνοί,
επιπλέουν πιασμένοι χέρι με χέρι ασιάτες κι αφρικανοί, ευρωπαίοι κι αμερικανοί,
επιπλέουν πιασμένοι χέρι με χέρι μορφωμένοι κι αμόρφωτοι, άντρες και γυναίκες,
το γυμνό χέρι του κοριτσιού αγκαλιάζει το γυμνό στήθος του αγαπημένου της, σφίγγονται αγνά, τα χείλη του αγγίζουν τον λαιμό της,
ο πατέρας κρατά στην αγκαλιά του τον ανήλικο ή τον ενήλικο γιο του με απέραντη
αγάπη κι ο γιος κρατά στην αγκαλιά του τον πατέρα με απέραντη αγάπη,
τα λευκά μαλλιά της μητέρας αστράφτουν πάνω στον λευκό καρπό της κόρης,
η ανάσα του αγοριού ενώνεται με την ανάσα του άντρα, ο φίλος αγκαλιάζει τον φίλο του,
ο μαθητής φιλά τον δάσκαλο κι ο δάσκαλος φιλά τον μαθητή, το άδικο γίνεται δίκαιο,
το κάλεσμα του σκλάβου δεν διαφέρει απ' το κάλεσμα του αφέντη κι ο αφέντης
χαιρετά τον σκλάβο,
ο κατάδικος βγαίνει απ' τη φυλακή, ο τρελός βρίσκει τα λογικά του, οι άρρωστοι
ξανανιώνουν,
ο ιδρώτας κι ο πυρετός σταματούν, ο άρρωστος λαιμός γίνεται καλά, τα πνευμόνια
του φυματικού γιατρεύονται, το φτωχό βασανισμένο κεφάλι λυτρώνεται,
οι αρθρώσεις του ρευματικού κινούνται απαλά σαν πρώτα και πιο απαλά από ποτέ,
το άσθμα σταματά, οι πόροι ανοίγουν, ο παραλυτικός περπατά με λυγεράδα,
οι πρησμένοι κι οι σεληνιασμένοι κι αυτοί που τους πνίγει η συμφόρηση του αίματός τους
ξυπνούν υγιείς,
περνούν μέσα απ' τη νύχτα και την αλχημεία της νύχτας και δυναμώνουν και
ξυπνούν.

Κι εγώ περνώ απ' τη νύχτα,
στέκομαι για λίγο μακριά σου, ω νύχτα, μα ξαναγυρνώ πάλι κοντά σου και σ' αγαπώ.
Γιατί να φοβηθώ να σου εμπιστευθώ τον εαυτό μου;
Δεν φοβάμαι, εσύ μ' οδήγησες σωστά,
αγαπώ το πλούσιο κύλισμα της ημέρας, μα δεν σε εγκαταλείπω, εσένα που μέσα
σου μένω για τόσο πολύ ξαπλωμένος,
δεν ξέρω πώς ήρθα από εσένα μήτε πού πάω μαζί σου, μα ξέρω πως ήρθα καλά
και ξέρω πως πάω καλά.

Θα σταματήσω λιγάκι με τη νύχτα και θα σηκωθώ στην ώρα μου,
θα περάσω όπως πρέπει τη μέρα, ω μητέρα μου, κι όπως πρέπει θα γυρίσω κοντά σου.

WALT WHITMAN (μτφρ.Γιώργος Βαρθαλίτης), Νέα Ευθύνη, τχ.23

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου