Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Οι αφανείς


Τον ανταμώνει κανείς ξανά. Παραμονή της Παναγίας. Φύλακα θεματοφύλακα του Μελά. Ο ίσκιός του. Δίχως γιορτή και σκόλη. Αμισθί ασφαλώς. Γιατί τα έργα της καρδιάς δεν πληρώνονται. Πράττονται μονάχα. 


 Τον παρακαλάς να σταθεί για λίγο στο πλάι του για μια φωτογραφία μνήμης. Το δικαιούται περισσότερο από τον καθένα. Ο κύριος Γιώργος από το χωριό Στάτιστα και σήμερα Μελάς της επαρχίας Κορεστείων Καστοριάς, μες σε χωριά φαντάσματα και σπίτια στο χρώμα σχεδόν της φωτιάς, παραμένει ίσως ο έσχατος φύλακας του σπιτιού μέσα στο οποίο σκοτώθηκε ο Παύλος Μελάς.


Στο σπίτι αυτό του παππού του, που το δώρισε η οικογένεια στο κράτος, που το κράτος το ξέχασε ως παντελώς άχρηστο και μη παραγωγικό, που ένας Χριστόδουλος, των ουρανών τώρα, σχεδόν απαίτησε να συντηρηθεί εκ θεμελίων, το οποίο και έγινε. Και έτσι, όποιος λοξοδρομήσει προς τα Κορέστεια τον ανταμώνει, ό,τι ώρα και να' ναι, ό,τι μέρα και να' ναι, για όσο θα' ναι.


Ξανασημειώνω τα πριν, τα εδώ της Αλυπίας για τον κύριο Γιώργο, που ούτε το επώνυμό του δε ρώτησα, λες και δεν έχει όνομα, παρά είναι ένας από αυτούς τους ελάχιστους, αυτούς τους αφανείς και αγνώστους, αυτούς τους φτωχούς αγίους του Παπαδιαμάντη.


Φεύγεις ξανά με τη σκέψη να τανύζεται ως την επόμενη φορά που θα λοξοδρομήσεις, για να προσκυνήσεις ξανά, τη μνήμη του Μελά, αλλά και τον κύριο Γιώργο, που στέκει και σώζει τη συλλογική μνήμη εντός μιας ατόφιας σιωπής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου