Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Το φρέαρ της παραμυθίας


 

Η παραμυθία των παραμυθιών της Φωτεινής Φραγκούλη

Η παραμυθία των παραμυθιών. Υπάρχει μονάχα για κείνους που την έχουν απόλυτη ανάγκη. Για τους σαλεμένους και τους αλαφροΐσκιωτους. Για εκείνους τους σαν παιδιά, που τούτοι μονάχα μπορούν να δουν «τους αγγέλους με τα χρυσά φτερά» να φωλιάζουν κάτω από «νησιά Κοχύλια». Μπορεί να ταξιδεύεις «χρόνια στα πέλαγα». Και ποτέ να μην τους δεις. Μπορεί μονάχα μια φορά να τους ανταμώσεις. Να αξιωθείς να δεις «τα κοράλλια να αναδύονται». Τα νησιά Κοχύλια. Σαν πυροφάνι εις το μέσον της θαλάσσης. Και από μέσα τους να βγαίνουν οι άγγελοι, «η άγια μορφή των αγγέλων και τα μάτια τους τ’ απόξενα». Με «σιωπή» μονάχα υποδέχεσαι το θαύμα τούτο. «Λέξη δε βγαίνει από το στόμα». Ή κι αν βγει είναι μονάχα λέξη-παραμύθι. Λέξη για να παρηγορήσει με το ασύλληπτο που ανοίγει κάποτε εντός της πραγματικής ζωής. Ή που ανοίγει εντός της η πραγματική ζωή. [...]

Η συνέχεια: http://fractalart.gr/olga-ntella/



 Ο ερυθρόμορφος των "Πορφυρών πανιών" του Αλεξάντερ Γκριν

"Υπάρχουν βιβλία που σαν τα διαβάσεις αλλάζεις τη ζωή σου ή αν την έχεις ήδη πάρει, θα’ θελες να το μπορούσες να την πάρεις απ’ την αρχή. Υπάρχουν βιβλία που λειτουργούν σχεδόν ως μανιφέστα, με μια δυναμική εντούτοις καταλυτικότερη από οποιαδήποτε διακήρυξη και σχεδόν ηφαιστειώδη. Τέτοια βιβλία όπως το Walden του Thoreau, όπως τα «Πορφυρά πανιά» του Αλεξάντερ Γκριν. Ακριβώς όπως τα «Όνειρα» του Kurosiwa [...]".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου