Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Carmen Seculare


"Δυο ήλιοι δυο φεγγάρια". Παραδοσιακό Ζακύνθου. Ίσως και να το' χε ακούσει, μέσα από καμιά ανοιχτή πόρτα να εξέρχεται, να κοντοστέκεται εκείνος, να μαζεύει λέξεις.

[...]

Aυγή ’ναι κι’ άστραφτε γλυκά σα στην αρχή της πλάσης,
[...]

Δεν είναι χόρτο ταπεινό, χαμόδεντρο δεν είναι·

Bρύσες απλώνει τα κλαδιά το δέντρο στον αέρα·

[...]

Σαστίζ’ η γη κι’ η θάλασσα κι’ ο ουρανός το τέρας,

Tο μέγα πολυκάντηλο μες στο ναό της φύσης,

Kι’ αρμόζουν διάφορο το φως χίλιες χιλιάδες άστρα,

Xίλιες χιλιάδες άσματα μιλούν και κάνουν ένα.

Στο δένδρο κάτου δέησην έκαμ’ η βοσκοπούλα·

T’ άστρα γοργά τη δέχτηκαν καθώς η γη τον ήλιο.

Tα Σεραφείμ εγνώρισαν το βάθος της αγάπης,

Kι’ ολόκληρ’ η Παράδεισο διπλή Παράδεισό ’ναι.

Ποιος είχε πει που σούμελλε, πέτρα, να βγάλης ρόδο;


ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
Carmen seculare 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου