Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

και συ τη ρίζα

 

"Ἐπόθουν, ἀλλ᾽ ἡ συνοδία τῶν οἰκείων μου, [...] δὲν θὰ ἤθελε νὰ μοὶ τὸ ἐπιτρέψῃ"
 


“Ιστάμην ορθός, ακίνητος, και δεν εχόρταινα να βλέπω” και τότε, τότε “μοῦ ἐφάνη τάχα, πὼς ἦρθ᾽ ἕνα κορίτσι ὄμορφο, μὰ ὄμορφο πολύ, ἔλαμπε τὸ πρόσωπό του, καὶ μοῦ ἔδωκε ἕνα λουλουδάκι λευκό, μοσχομυρωδᾶτο, καὶ μοῦ εἶπε: «Νά, ἄνθος τῆς Ἐδέμ». “Κοπέλα όμορφη”, “παρεστῶσα ἐκεῖ, ἡ φέρουσα τὴν ἁγνότητα εἰς τὰ ὄμματα τὰ κάτω νεύοντα, καὶ τὸν γλυκασμὸν περὶ τὰ χείλη τὰ ἁβρὰ καὶ μελιχρά”, “Αγία” ίσως, “σὰν νά ᾽βγαινε ἀπ᾽ τὴν Ἁγία Πύλη τοῦ Ἱεροῦ”. “Έπλεον ὡς ἐν ὀνείρῳ εἰς ἄλλον κόσμον”. “Αὐτὰ εἶδα” είπε και σώπασε.
 
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου