Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

ξανά και ξανά


"My beloved" η Παναγία και "μάνα μου μάνα" εμείς. Ξανά και ξανά. Ασθματικά σχεδόν. Δίχως όρια δίχως χρόνο δίχως επίγνωση πια. Στο ακραίο της ενδοχώρας. Πόσοι άραγε στον ακραίο τόπο της ενδοχώρας; Πόσοι στην απόγνωση της απώλειας; Κηδεύουμε ες αεί τον αγαπημένο, το εσφαγμένο παιδί. Εμάς κάποτε κηδεύουμε. Το παιδί που απωλέσαμε. Και από την άλλη, οι εναπομείναντες. Μάρτυρες οι περιλειπόμενοι εντός του επιούσιου χρόνου. Γονυκλινεί κανείς ενώπιον  του μαρτυρίου τους. Ομφάλια η θλίψη και ο πόνος εγγενής. Αναποδράστως. Μεγάλη η Εβδομάδα, απλώς να υπογραμμίζει την επανάληψη. Το "σα να' χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου".
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου